အပျိုစင်တို့ရဲ့ ချစ်သင်ခန်းစာ အပိုင်း ( ၂ )
ရေးသားသူ - လမင်းကြီး
အင်းစက်ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ပါသည်။
ဦးသန့်ဇင်မောင်တစ်ယောက်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်သတ္တပတ်အတွင်းကာယစိတ္တနှစ်ဖြာသော ပျော်ရွှင်မှုရနေခဲ့တာ အရင်ဘဝတလျှောက်လုံးဖြတ်သန်းကုန်ဆုံးလာခဲ့တဲ့ နှစ်တွေနှစ်တွေထက်စာရင် အများကြီးပိုတယ်လို့ ခံစားနေရမိတယ်။
စီးပွားရေး လူမှုရေးတွေကဘာမှ ပူစရာမလိုတော့အောင် ပြည့်စုံပြီးနေတဲ့အပြင်၊ အခုလည်း သွားလေသူဇနီးဟောင်းကိုလွမ်းဆွတ်တသပူဆွေးပြီး အထီးကျန်ဆန်နေရတဲ့ဘဝဆိုတာ သူ့အဖို့နောက်ထပ်မရှိတော့ဘူး၊သူ့မှာအခုဇနီးသည်အသစ်စက်စက်နုနုထွတ်ထွတ်လေးတစ်ယောက်ရနေပြီလေ။မယားအသစ်လေးက အရင်သူ့ရဲ့ဇနီးသယ်ဟောင်းငယ်စဉ်တုန်းကလိုပျိုရွယ်လှပပြီး တကယ်တမ်းဆိုရရင် ပိုပြီးတော့တောင်လှတယ် နုတယ်လို့ဆိုနိုင်လောက်တယ်။
"အိုးးးးး..ကျွတ်..ကျွတ်..ဖေ..ဖေကြီးးး အားးး ယောက်ျားရယ်...ဆောင့်...မေ့ကို..နာနာဆောင့်လိုးပေးပါ..ဖေ..အ..အားးးးကောင်းတယ်...မေ အရမ်းကောင်းနေပြီ..ဖေကြီးလုပ်ပေးတာကောင်းတယ်..ယောက်ျားလီးကြီးကမေ့ကိုလိုးပေးတာ မေကြိုက်တယ် အီးးး ဆောင့် ရှီးးး"
"ရတယ်...သမီး..အချစ်လေးစိတ်တိုင်းကျ ပြင်းပြင်းလေးဆောင့်ပေးမယ် မိန်းမရေ...မေလေး...အားးးးး ရှီးးးးဒီလိုလင်းဆွဲလေးလိုးရတာကောင်းလိုက်တာ မိန်းမရာ...စောစောစီးစီးလီးကိုဆိမ့်နေတာပဲ"
ဦးသန့်ဇင်မှာ သူ့သမီးကြီးတဖြစ်လဲ မယားပျိုမလေးမေကို အားရပါးရမညှာတမ်းဆောင့်လိုးနေပစ်လိုက်သည်။
ဖတ်..ဖတ်...ဖန်း..ဖန်း..ဖန်းးး ပလစ်..ပလစ်..စွိ...
"အီးးးးး စစ်..ရှီးးးးးး..မေလဲသိပ်ကောင်းတယ် ဖေကြီး...ယောက်ျားရယ်..လီးကိုအဲ့လိုနှဲ့ပြီးမွှေပေးနေတာ အထဲကိုအနက်ကြီးဝင်တယ်...မြန်မြန်..ဆတ်ဆတ်လေးဆောင့်...အားးးးမေပြီးတော့မယ်..ထွက်ကုန်တော့မယ်...အူးးးးး"
"အိုးးးးဆောင့်နေတာပဲ..မိန်းမရယ်.. ဖေ...ဖေ..အဲ..ကိုကြီးလဲပြီးတော့မယ်ကွာ..လရည်တွေထွက်လာကုန်ပြီ.. မေလေး..မိန်းမ..ဟူးး အားးးး"
"ဟင့်..ကိုကြီးတဲ့လား...ယောက်ျားရေ...မေ့..ကိုကြီး..အားးး ပြီးရင် မေ့စောက်ပတ်ထဲမှာပဲပြီးနော်..မိန်းမ မနေနိုင်တော့ဘူး...ယောက်ျားအရည်တွေကိုတအားလိုချင်နေပြီ.. အားးးးမေထွက်ကုန်ပြီ..ပြီး..ပြီးပြီ..."
ဇွိ..ဇွိ..ဖောက် ဖောက်..ဖတ်..
"ဟူးးး အူးးး ကိုကြီးလဲထွက်တော့မယ်.. ဒါပေမယ့် မိန်းမစောက်ပတ်ထဲတော့မပြီးဘူးကွာ..."
ဦးသန့်ဇင်က ဖြူဖြူနှစ်နှစ်စောက်ရည်တွေလိမ်းကျံနေတဲ့သူ့လီးညိုတုတ်တုတ်ကြီးကို သမီးဖြစ်သူမေရဲ့စောက်ပတ်ထဲက အလောတကြီးဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အခုလေးတင်တထွန့်ထွန့်နဲ့ကာမအရသာအထွတ်အထိပ်ရောက်သွားလို့မျက်လုံးလေးမှေးစင်း၊ ပါးစပ်လေးဟပြီးဟက်ပဲ့ဟက်ပဲ့ဖြစ်နေတဲ့ မေ့ရဲပါးစပ်ဝကို တဆတ်ဆတ်တုန်ခါနေတဲ့သူ့လီးကြီးကိုတေ့လိုက်ပြီးထိုးသွင်းလိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ နောက်ဆုံးထိမ်းထားရတဲ့အကြောကလဲဆက်လက်တင်းခံနိုင်စွမ်းမရှိတော့ပဲ လရည်တွေကိုသမီးဖြစ်သူရဲ့ပါးစပ်ထဲတဖြန်းဖြန်းပန်းထုတ်လိုက်တော့တယ်။ မေမှာလည်းရုတ်တရက်အငိုက်မိသွားပြီးမှိန်းနေတုန်းပါးစပ်ထဲဝင်လာတဲ့သူ့အဖေလီးကြီးကိုမရှောင်နိုင်တော့၊
"အိုးးး အု..ဖု..ဖြီး.."
လီးကြီးကတဆတ်ဆတ်တုန်ခါပြီးအရည်တွေပန်းထွက်လို့ပြီးသွားပေမယ့် ဦးသန့်ဇင်တယောက်ကတော့အရှိန်နဲ့သူ့သမီးပါးစပ်ထဲကိုဆက်တိုက်ညှောင့်ပြီးဆောင့်ပေးနေလိုက်တယ်ဆိုတော့၊သူ့လမွှေးအုံမဲမဲထူထူကြီးကမေ့ရဲ့နှာခေါင်းနဲ့ပါးတွေမှာအုံလိုက်ကြီးကပ်နေတော့တယ်လေ။
လရည်တွေဟာမေ့ရဲ့ပါးစပ်ထဲကိုတဖျစ်ဖျစ်နဲ့ ပန်းထည့်တာခံနေရပြီးလည်ချောင်းထဲအထိဒါရိုက်ဝင်သွားတယ်။မေတယောက် ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ရဲ့စောက်ရည်တွေနဲ့ အဖေဖြစ်သူဦးသန့်ဇင်ရဲ့လရည်တွေပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ပျစ်ချွဲချွဲ ကာမရည် သို့မဟုတ် လိုးရည်တွေရဲ့ အရသာတမျိုးကြီးကို ပါးစပ်ထဲမှာခံစားနေရတယ်၊ ဘယ်လိုကြီးမှန်းတော့မသိ၊
ဒါပေမယ့် သူမတကိုယ်လုံးဆူလောင်နေပြီးကာမစိတ်တွေတဖျင်းဖျင်းထနေတယ်ဆိုတာကတော့သိသိသာသာကြီးခံစားနေရမိတယ်။ မေက..သူ့အဖေရဲ့လီးကြီးကိုပါးစပ်ထဲကပြန်ထွေးထုတ်ဖို့ကြိုးစားကြည့်ပေမယ့်လဲ ဝိတ်နဲ့အားပါပါတန်းလန်းကြီးဖိထိုးထားပြီးမချွတ်ပေးတော့၊မေ့မှာလဲရွေးစရာလမ်းမရှိ၊ အသက်ရှုချောင်အောင် ဝင်လာသမျှလရည်တွေကို လည်ချောင်းထဲကတဆင့်အကုန်လုံးမြိုချပစ်လိုက်ရတယ်။
"အစ်..အိ..အိ..ဂလု..ဂလု..ဂွတ်.."
သူ့သမီးပျိုရဲ့အကြောစိမ်းလေးတွေနဲ့ လည်တိုင်ဖြူဖြူသွယ်လေးကကြွက်သားတွေတသိမ့်သိမ့်လှုပ်ရှားပြီး တဂွတ်ဂွတ်နဲ့မြိုချနေတာကို ဦးသန်ဇင်တယောက်စိတ်လှုပ်ရှားစွာကြည့်နေမိပြီးမှ သူ့လီးကြီးကိုမေ့ပါးစပ်ထဲကဆွဲချွတ်ထုတ်လိုက်တယ်။
အသက် ၂၂ ရှိပြီဖြစ်လို့ အပျို့စင်တို့ရှိအပ်သမျှအစွမ်းကုန်ပွင့်လန်းနေပြီဖြစ်တဲ့ သူ့သမီးကြီး (အခုတော့သူ့မယားလေးပေါ့)မေကိုအရသာခံကြည့်နေမိတယ်လေ။ ဖြူဖွေးဝင်းဝါပြီး အဆက်အပေါက်ပြေပြစ်လှတဲ့မေတယောက် ပေါင်လေးတွေကိုဖြဲကားပြီးနွမ်းလျစွာလှဲနေတယ်။
ခုနကမှအစို့ခံထားရပြီးသွေးရောင်လျမ်းနေတဲ့နို့သီးခေါင်းနီရဲရဲလေးတွေနဲ့ပေါက်စီလေး၂လုံး၊စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးက အခုလေးတင်လီးချွတ်လိုက်လို့မဟတဟလေးပြဲနေပြီးအရည်ရွှဲရွှဲပျစ်ပျစ်တွေနဲ့အိနစ်နေတာဟာဆိုရင် အဖုတ်ကြားကလျှံပြီးစီးကျလာတဲ့အရည်တွေကြောင့်ခင်းထားတဲ့ အိပ်ရာခင်းမှာပါအကွက်လိုက်ကြီးပေါ့…။
မောပန်းစွာပြေးလာခဲ့ရသလိုပါးစပ်ကလေး ဟက်ပဲ့ဟက်ပဲ့နဲ့ အသက်ကိုလုပြီးရှုနေရတဲ့ မိန်းမပျိုလေး၊စေ့မနေတဲ့စုပ်ပစ်ချင်စရာနှုတ်ခမ်းဝိုင်းဝိုင်းလေးမှာတော့ အဖြူရောင်ပျစ်ပျစ်အရည်နှစ်လေးတွေလိမ်းကျံလို့။ရှိစုမဲ့စုအင်အားလေးနဲ့ လက်လေးကိုမြှောက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကိုလက်ခုံနဲ့သုတ်ပစ်နေတယ်။
"ဖေကြီး...မေ..မေ..ထဖို့ အားတောင်မရှိတော့ဘူး"
မေကနွမ်းလျစွာပြောလာတယ်။
"ဒီလိုဆို မေလေးအိပ်နေလိုက်ဦးလေ။ ဒီနေ့တော့ ဖေပဲညီမလေးတို့ကိုကျောင်းလိုက်ပို့ပေးလိုက်မယ်လေ.. အိပ်..အိပ်..ဖေ့ချစ်လေး"
"ဖေ့ကိုအလုပ်ပေးသလိုဖြစ်နေပြီနော်..မေတကယ်ပဲမထနိုင်တော့လို့ပါ"
"ဘာဖြစ်လို့မထနိုင်ရတာလဲချစ်လေးရယ်"
"အို...ဖေကြီးကလည်းနော်..ဘာမသိချင်ယောင်ဆောင်လာမေးနေတာလဲ..ကဲ သမီးကိုဒီလိုဖြစ်အောင် ဘယ်သူလုပ်တာလဲ..ပြော"
"ဟင်..ခုနကသမီးပဲပြောတာမဟုတ်လား၊ ဖေကြီး..မေ့ကိုနာနာဆောင့်ပေး..မေအရမ်းကောင်းနေပြီ..ဆို"
"သွား..ဘာတွေလာပြောနေမှန်းမသိဘူး၊ အဲဒီတုန်းက တကယ်ကောင်းလို့ပြောမိတာ၊ ဟာ..သွားး ဘာမှန်းလဲမသိဘူးကွာ၊ ဖေကြီး လူဆိုး..."
"အဲ့ဒီတော့ အခုကောထပ်ကောင်းချင်သေးလားသမီး"
"တော်ပါပြီရှင်..မနိုင်တော့ပါဘူး၊ ဖေကြီးမေ့ကိုလုပ်တာနေ့တိုင်းပဲ၊ မနေ့ညကတင် ၂ခါ၊ ဒီမနက်ကျတော့လဲမလွတ်ဘူး၊ ဒီမှာ..ယောင်ကိုင်းကုန်ပြီသိလား"
"သြ..ဘယ်သူကတော့ဖြစ်စေချင်မှာလဲ၊ ဟောဒီကိုကြီးမိန်းမလေးကိုကလုပ်ချင်စရာကောင်းနေတာကိုး"
"တော်ပါတော့ကိုကြီးဦးပိုရယ်၊ သွားရင်လဲမြန်မြန်သွားတော့၊ တော်ကြာညီမလေးတွေကျောင်းမမီပဲနေလိမ့်မယ်"
"ဟာ..အေး..ဟုတ်သား..ဒါဆို ကိုကြီးရေချိုးတော့မယ်၊ အတူတူချိုးဦးမလား"
"အမငီး..တော်ပါတော့၊ အတူဝင်ချိုးရင် ရေချိုးခန်းထဲမှာနောက်တစ်ချီထပ်ထိဦးမှာ၊ တော်ပါပြီ"
"အမယ် သိပ်သိနေပါလား ဟား ဟားးးး"
ဦးသန့်ဇင်မောင်အူမြူးမြူးနဲ့ပြောရင်းက တံခါးကိုဖြေးဖြေးပြန်ပိတ်ပြီး သမီးကြီးမေရဲ့အိပ်ခန်းထဲကထွက်ခဲ့၏။မေတစ်ယောက်မှာတော့ သူ့အဖေယောက်ျားကြီးထွက်သွားတာနဲ့တပြိုင်တည်းနွမ်းလျစွာအိပ်ပျော်သွားပြီလေ။ အင်အားတွေကုန်ဆုံးခဲ့တာနည်းမှမနည်းပဲ။ဦးသန့်ဇင်မှာလည်း ဘေးဘီကိုခပ်သွက်သွက်မျက်လုံးကစားရင်း၊ သူနဲ့သူ့ရဲ့သွားလေသူဇနီးဟောင်းတို့ရဲ့အိပ်ခန်းကျယ်ကြီးထဲသုတ်သုတ်ပြန်ဝင်ခဲ့တယ်။အခုလောက်ဆိုရင်သမီးငယ်နှစ်ယောက်နိုးနေကြလောက်ပြီ...။
အချိန်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ ဦးသန့်ဇင်မောင်တစ်ယောက်အပြင်သွားဖို့အဝတ်အစားတွေအဆင်သင့်လဲလှယ်ပြီးနေပြီ။ဒါနဲ့ပဲမနက်စာ ကော်ဖီလေးဘာလေးသောက်ဖို့အောက်ထပ်ဆင်းပြီးမီးဖိုခန်းဘက်ဝင်ခဲ့တယ်။သူအိမ်ရဲ့ဒီအစိတ်အပိုင်း (မီးဖိုခန်းဘက်)ကိုဝင်လာမိခဲ့တိုင်း သူ့အတွေးထဲမှာဟိုယခင်တစ်ညကမမေ့နိုင်တဲ့အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကိုပြန်မြင်ယောင်နေမိမြဲဖြစ်တယ်။
အကြိမ်ပေါင်းများစွာဒီအကြောင်းခေါင်းထဲဝင်လာတိုင်းသူအခုလုပ်နေမိတာ မလျော်ကန်ဘူး၊ မဖြစ်သင့်ဘူးလို့ဦးဏှောက်ကအကြိမ်ကြိမ်သတိပေးနေပေမယ့်၊သမီးကြီးနဲ့နှစ်ယောက်ထဲရှိနေချိန်တွေမှာအမြဲဖြစ်သွားတတ်တဲ့ သမီးမေရဲ့ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံးလေး၊လှပပြီးချစ်စရာကောင်းလှတဲ့ဆွဲဆောင်နိုင်လွန်းတဲ့မျက်နှာလေး၊ လုံးအိနေတဲ့ရင်သားလေးတွေနဲ့ဖူးဖူးထွတ်ထွတ်နို့သီးခေါင်းလေးတွေ၊ဝင်းဝင်းနုနုဗိုက်သားချပ်ချပ်လေးတွေနဲ့ ချုံဖုတ်ကလေးမထူမပါးနဲ့တောင်ပူစာလေးတွေက မြင်လိုက်တိုင်း ဦးဏှောက်ကဆင်ခြင်မှုကိုလွှမ်းမိုးသွားပြီးစိတ်အလိုနောက်ပါသွားတာအခါခါရှိခဲ့ပြီ။
အခုလည်း ပြန်တွေးမိလိုက်ရုံလေးနဲ့တင် အောက်ကဒုတ်တိုကပြန်ပြီးထောင်ထလာနေပြန်ပါပြီ။
................................................................................................................
အတွေးတစ်ပိုင်းနဲ့မီးဖိုခန်းထဲဝင်လာခဲ့တဲ့ ဦးသန်.ဇင်မောင်တစ်ယောက် အသံတစ်ခုကြောင့် ပြန့်လွင့်နေတဲ့အတွေးတွေပြတ်သွားရတယ်။
"ဟား..ဖေကြီးဆင်းလာပလား၊ မမမေကောဘယ်မှာလဲ"
အတွေးမဆုံးခင် အငယ်ဆုံးမ ၁၅ နှစ်သမီး မိမိုင်ရဲ့နှုတ်ဆက်စကားသံကိုကြားလိုက်ရတော့မှသတိဝင်လာတယ်လေ။မိုင်က လူကောင်အတော်လေးထွားတဲ့အပျိုပေါက်မလေးဖြစ်ပေမယ့် မျက်နှာလေးက ကလေးတစ်ယောက်လိုနုနေသေးတယ်။သူဝတ်ထားတဲ့အထက်တန်းကျောင်းသူဝတ်စုံကြောင့်လည်းဖြစ်မှာပေါ့။
"သြော်..အေး..သမီး မမမေနေသိပ်မကောင်းလို့တဲ့ကွာ ၊ ဒီနေ့မမအစား ဖေဖေပဲသမီးတို့ကိုကျောင်းလိုက်ပို့ပေးလိုက်တော့မယ်လေ"
"ဒါနဲ့ ဖေဖေက မီ့အတွက် ဘယ်တော့ကားဝယ်ပေးဖို့စဉ်းစားမှာလဲဟင်! ခုပဲကြည့် ဖေဖေနဲ့ မမမေပဲ တလှည့်စီကြိုလိုက်ပို့လိုက်လုပ်နေပေမယ့် မီ့အတွက်သိပ်အဆင်မပြေဘူးဖေကြီးရဲ့၊ တချို့ရက်တွေဆိုအကြာကြီးစောင့်နေရတာ"
ပေါင်မုံ့မီးကင်ကိုယိုသုတ်နေရင်းနဲ့ သမီးလတ်ဖြစ်တဲ့ မီမီကလည်း ဝင်ပြောလိုက်တယ်။ရုတ်တရက်သမီးလတ်အသံထွက်လာလို့ အာရုံပြောင်းသွားပြီးဖြတ်ကနဲလှမ်းအကြည့်... ဦးသန့်ဇင်ပါးစပ်ကြီးဟပြီးငေးကြည့်နေမိတယ်..သမီးလတ်မီမီ ဘာလို့ဒီနေ့သမီးအရမ်းလှနေတာလဲမသိ၊ မီပြင်ဆင်ထားပုံက အရမ်းဆွဲဆောင်မှုရှိပြီးချစ်စရာကောင်းနေတယ်၊ဘယ်လိုလေးမှန်းတော့မသိ။ ပါးဖြူဖြူဖောင်းဖောင်းလေးက အပျိုသွေးလေးနဲ့ ပန်းနုရောင်ဘက်သန်းနေပြီးပါးသားလေးတွေကအိညက်နေတယ်။
ကျောဖုံးရုံဆံပင်နက်လေးများကိုရှေ့မှအကုန်သိမ်းပြီးနောက်တွင်စုစည်း၍ဆွဲချည်ထားတာကြောင့် နဖူးဝင်းဝင်းမောက်မောက်လေးကဖက်ပြီးမွှေးမွှေးပေးချင်စရာ၊ မီ့ပုံစံလေးကသူ့ကိုဘယ်ထိရောက်အောင်ပင်ဆွဲဆောင်စိတ်ကူးယဉ်သွားစေသည်မသိတော့..ရင်စေ့အင်္ကျီလေးကကြပ်ကြပ်ထုပ်ထုပ်၊ လက်မောင်းသားဝင်းဝင်းလေးတွေက ဆင်စွယ်လေးလို၊နို့ကကြပ်ထုပ်နေသောအင်္ကျီအောက်မှ အတင်းရုန်းကန်ထွက်နေတယ်။ စေ့ထားသောကြယ်သီးများကြားမှ ဘရာစီယာအနီလေးလှစ်ကနဲလှစ်ကနဲလှမ်းမြင်လ်ုက်ရသေး၊ နို့ဆိုက်ကလဲနဲမည်မဟုတ်၊အောက်ပိုင်းမှာကတော့အနက်ရောင်စကပ်ဂါဝန်လေးဝတ်ထားတယ်။
ပျော့ပျော့ပါးပါးဖဲသားလးက ဖွံထွားသောပေါင်တွေကိုအလုံးလိုက်ပေါ်အောင်မြင်နေရစေတယ်၊အပျိုကြီးဖားဖားလုံးဝဖြစ်နေပြီဖြစ်လို့လုံးကစ်ပြီးကားထွက်နေသောဖင်အိုးကြီးက တင်းတင်းစီးကြပ်ထားတဲ့ခါးသိမ်သိမ်လေးအောက်မှ စကပ်သားပျော့ပျော့ကိုရုန်းပြီးကန်ထွက်နေသည်၊ တင်းတင်းအိအိကြီးပင်အို..တကယ်တော့သူ့ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာအဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေနဲ့အပြည့်ပါလား။
ယခင်ကသူ့သမီးတွေကိုဒီလိုမကြည့်ဘူးခဲ့၊ သတိပဲမထားမိတာလား စိတ်ကပင်ဒီလိုအမြင်မျိုးမမြင်ခဲ့တာလားသူ့ကိုယ်သူသေချာမသိ၊သမီးကြီးမေ့ပေါ်အမြင်တွေပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီနောက်ပိုင်း၊ မေနှင့်မှားယွင်းခဲ့ပြီး၊ တည့်တည့်ပြောရရင်၊ မေနဲ့ညားမိခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းမိန်းကလေးတွေရဲ့ကောက်ကြောင်းဆွဲဆောင်မှုတွေက သူ့ဘဝမှာတဖန်ပြန်ပြီးနိုးကြွလာခဲ့သည်။
စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွင်စိတ်နှစ်၍ လုပ်ငန်းဖိစီးမှုများကြားမှပြေလျော့လာပြီး ကာမဂုဏ်သွေးသားအရသာခံစားမှုကို သမီးကြီးမေက သူ့အပေါ်ပြန်ဆောင်ကျဉ်းလာပြီးကထဲက မိန်းမတု့ိကောက်ကြောင်းအလှကသူ့သွေးသာတွေကိုပြန်လည်ကြွလာစေသည်။နောက်ဆုံးမတော့သမီးရင်းပင်ဖြစ်လင့်ကစား အလတ်မမီ၏ ဆွဲဆောင်မှုကသံလိုက်ဓာတ်လိုသူ့ကိုဆွဲနေလေပြီ။
"ဖေကြီး..မီ့ကိုဘာလို့အဲ့လောက်ကြီးကြည့်နေတာလဲ"
မီကမင်သက်ငေးနေသော သူ့အဖေဦးသန့်ဇင်ရဲ့ အင်္ကျီလက်မောင်းကိုကိုင်လှုပ်၍ မေးလိုက်တယ်။ ဦးသန့်ဇင်၏သတိလက်လွတ်အကြည့်ကြောင့်မီမီတစ်ယောက်မလုံမလဲဖြစ်သွားပြီး သူမကိုယ်ပေါ်တွင်ဘာများအမှားအယွင်းရှိသလဲဟု ပြန်ငုံ့ကြည့်မိသည်အထိပင်။
"သြော်...သြ..ဘာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးသမီးရဲ.."
ဦးသန့်ဇင်ပြာပြာသလဲ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နဲ့ပဲဖြေလိုက်မိပြန်၏။ ဒါပေမယ့် မီတစ်ယောက်ကတော့သူ့အဖေသူ့ကိုဘယ်လိုအတွေးနဲ့ကြည့်နေမှန်းမသိစိတ်ကအလိုလိုပြောပြနေသဖြင့် ရှက်သွေးလေးတွေဖြန်းကနဲတက်၍ရင်ထဲမှာနွေးကနဲဖြစ်သွားတယ်။အရွယ်ရောက်ပြီဖြစ်တဲ့အပျိုစင်တစ်ယောက်ပဲလေ၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့အကြည့်ကို အဓိပ္ပါယ်မကောက်တတ်ပဲရှိမလား။
"ဒါနဲ့ဖေကြီး..မီမေးတာမဖြေသေးဘူး.."
"အေး..အေးပါသမီးရယ်...၊သမီးတက္ကသိုလ်တက်ရတာနဲ့ ဖေကြီးဝယ်ပေးမှာပါ"
အဖေ့ဆီကကတိစကားရပေမယ့် မီတစ်ယောက်ဘာမှမတုန့်ပြန်မိ၊ ရင်ထဲတွင်နွေးနေဆဲဖြစ်သောစောစောက သူမအဖေရဲ့ မျက်လုံးရွဲကြီးတွေနဲ့စိမ်းစိမ်းဝါးဝါးအကြည့်ကြီးမှာ သူမစိတ်ကို ထူးဆန်းသာအတွေးတွေနဲ့ပြည့်နှက်နေစေသည်။ ခဏကြာမှသတိဝင်လာပြီး၊
"ဖေကြီး..မြန်မြန်လုပ်..သုတ်သုတ်လေးစားလိုက်၊ နောက်ကျနေတော့မယ်၊ ဒီနေ့..မိုင်မလေးကစာမေးပွဲရှိသေးတယ်"
"သြော်..အေး..ဟုတ်လား..၊ ရတယ် ရတယ်၊ ဒါနဲ့သမီး မီကော အရင်လိုသေးလား.."
"ဒီနေ့..မီက နေ့လည် ၁၂ နာရီကျောင်းဆင်းမှာ၊ တကယ်လို့ဖေကြီးမအားလို့ရှိရင်လဲ မီ့ဘာသာပြန်လိုက်မယ်လေ.."
"နေပစေ..ရတယ်သမီး..၊ဖေဖေလာကြိုပေးမယ်။ ခုရက်ပိုင်း ဖေဖေက အလုပ်နားရက်ယူထားတယ်၊အလုပ်များနေတာကြာလှပြီ၊ အနားလေးဘာလေးယူဦးမှ မဟုတ်လား"
သားအဖ ၃ ယောက် ကားပေါ်တက်ကြပြီး၊ နီးတဲ့မိုင့်ကျောင်းကိုအရင်လိုက်ပို့ကြသည်။
"ဖေကြီး..မိုင်သွားတော့မယ်။ ဒီနေ့စာမေးပွဲဖြေနိုင်ဖို့ဆုပေးဦးလေ.."
"အေး..သမီးငယ်လေး မေးသမျှအကုန်ဖြေနိုင်ပါစေ။ ပုစ္ဆာတွေလွယ်ပါစေ၊ အမှတ်ကောင်းကောင်းရပါစေကွာ..၊ ဟုတ်ပြီလား.."
"ပေးတဲ့ဆုနဲ့ပြည့်ပါစေဖေကြီး...ရွှတ်.."
မိုင်က သူ့အဖေကိုအာဘွားတချက်ပေးပြီးကျောင်းထဲပြေးဝင်သွားတော့သည်။ အခုကားထဲမှာသူနဲ့ သမီးလတ်မီတို့ ၂ ယောက်ထဲသာကျန်တော့တယ်။မီတစ်ယောက်ဘာမှမပြောပဲ ဆိတ်ဆိတ်လေးငြိမ်ပြီးထိုင်နေတယ်။ ငြိမ်ချက်သားကောင်းလွန်းလို့ ဦးသန့်ဇင် သံသယဖြစ်လာပြီး မီ့ကို..
"ငြိမ်လှချည်လားသမီး..ဘာဖြစ်နေလို့လဲ.."
"ဘာ..ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးဖေကြီး..၊ သမီး စာဖြေတဲ့အခါစိတ်ငြိမ်ပြီးသမာဓိရအောင်၊ စာတွေပြန်သတိရအောင်ပြန်နွေးနေလို့ပါ.."
ဒါကြောင့်ဦးသန့်ဇင်၊ မီ့ကိုဒီအတိုင်းလွှတ်ထားပြီး ဘာမှထပ်မမေးတော့..၊ သူ မသိတာတစ်ခုတော့ရှိနေတယ်၊တကယ်တော့..မီ့ရဲ့စိတ်အတွေးထဲမှာ...၊ သူမ..လွန်ခဲ့သောမကြာသေးခင်က ညတစ်ညကိုပြန်စဉ်းစားနေမိတာပါ၊အဲ့ဒီညက..စားသောက်ဆိုင်ကပြန်အလာ၊ သူမဧည့်ခန်းထဲမှာမေ့ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့သူမရဲ့ကျောင်းဖတ်စာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုယူမလို့အောက်ထပ်ကိုဆင်းလာခဲ့တယ်။
သူမအိပ်ခန်းတံခါးဖွင့်ပြီးလှေကားကဆင်းအလာမှာ လူတွေစကားပြောနေသလိုအသံတွေကြားလိုက်ရတယ်။တစ်ချိန်ထဲမှာပဲတစ်ခုခုရိုက်ပုတ်တီးခတ်နေသလိုအသံတွေလဲပြိုင်တူကြားနေရတယ်။စူးစမ်းလိုစိတ်နဲ့အသံတွေကြားရာကိုသူမသွားအကြည့်လှေကားထောင့်အကွယ်ကအထွက်မှာပဲမီးဖိုခန်းထဲလှမ်းမြင်လိုက်ရတဲ့မြင်ကွင်းက..၊သူမရဲ့ဖေကြီး ဦးသန့်ဇင်က သူမရဲ့အမဖြစ်သူ မမမေကို ကုန်းကုန်း၊ကုန်းကုန်းနဲ့ဆောင့်နေတာတွေ့လိုက်ရတယ်။
မမမေရဲ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းက ဖေကြီးရဲ့တင်ပါးကိုချိတ်ပြီးခွထားတယ်လေ..။ သူမသိပ်ပြီးရှင်းရှင်းပြတ်ပြတ်ကြီးမြင်ရတာတော့မဟုတ်ဘူး။ဖွင့်ထားတဲ့ရေခဲသေတ္တာတံခါးကြောင့် ထွက်လာတဲ့အလင်းရောင်ခပ်မှိန်မှိန်မှာ လှုပ်ရှားနေတဲ့ခန္ဓာကိုယ် ၂ ခုကိုမြင်နေရတာပဲဖြစ်တယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြင်လိုက်ရတဲ့မြင်ကွင်းကြောင့် မီအတော်လေးထိတ်လန့်အံ့သြသွားရတာတော့အမှန်ပဲ။မွေးလာကထဲကအခုထိ၊ ကိုယ့်မျက်စိရှေ့လူတွေလိုးနေကြတာ၊ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်မြင်ဘူးလိုက်ရခြင်းပဲလေ။ပြီးတော့လိုးနေသူတွေကလဲ ကိုယ့်အဖေနဲ့ ကိုယ့်အမအလှလေးဖြစ်လို့နေတယ်၊ သားအဖအရင်းကြီးမရှက်မကြောက်လိုးနေလိုက်ကြတာ…။
အဲ့ဒီအချိန်မှာသူမရဲ့စိတ်ခံစားမှုတွေက ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိနေပြီ၊ ဘယ်လိုပြောရကြောင်းမှန်းကိုမသိတော့ဘူး။အဲ့ဒီအချိန်မှာစိတ်တွေကလွန်ဆွဲနေတယ်။ တစ်စိတ်ကလိုးနေတဲ့ ၂ ယောက်ကိုဝင်တားပြီးခွဲထုတ်ပစ်လိုက်ချင်နေတယ်၊ဒါပေမယ့်နောက်စိတ်တစ်ခုကတော့ ရှေ့ကရင်တဒိန်းဒိန်းခုန်စရာမြင်ကွင်းကိုဆက်ကြည့်ချင်နေတယ်။
နောက်ဆုံးမတော့ သွေးသားဆူကြွလွယ်အပျိုရွယ်မို့ အဖေနဲ့အမလိုးတာကိုဆက်ကြည့်ချင်စိတ်ကအနိုင်ယူသွားပြီလေ။ကြည့်ရင်းနှင့်သူမရဲ့ပေါင်ကြားထဲအလိုလိုလက်နှိုက်မိရက်သားဖြစ်သွားရပြီးသူ့စောက်ဖုတ်ကလေးကိုလိုက်ကစားနေမိတယ်။ခဏအကြာမှာတော့ ဖေကြီးနဲ့ မမမေတို့၊ ဖီလင်အပြည့်နဲ့ အော်ညည်းသံများတပြိုင်ထဲနီးပါးထွက်လာကြတယ်လေ။
သူတို့ ၂ ယောက်ညည်းတွားပြောဆိုနေကြသံများကိုလည်းတစ်ခွန်းချင်းပီပီသသကြားနေရတာကြောင့်၊သူ့အဖေနဲ့သူ့အမတီု့၂ယောက် အခုလိုအခြေအနေအထိဖြစ်ပျက်သွားခြင်းကို ဘယ်လိုမှတွေးမရအောင်၊ နားမလည်နိုင်အောင်ဖြစ်နေမိတယ်။
သူမအလောတကြီးပဲ ဘယ်သူမှမမြင်ခင်အခန်းရှိရာသို့ပြန်တက်ခဲ့ရသည်။ စာအုပ်ကိုပင်သွားမယူဖြစ်တော့..။သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင်အိပ်ခန်းထဲပြန်ဝင်မိတာနဲ့ တံခါးကိအမြန်ပိတ်လိုက်မိပြီး ဆက်မလျှောက်နိုင်တော့ပဲ၊တံခါးရွက်နောက်မီလို့ မောဟိုက်စွာအသက်လုရှူနေမိတယ်။ မီ့နှလုံးသားတွေချက်မမှန်လက်မမှန်အပြင်းအထန်ခုန်နေတယ်လေ။
နှလုံးကအရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ညှစ်ထုတ်ပြီးတကိုယ်လုံးမှာဆူကြွက်နေတဲ့သွေးတွေကိုလှည့်ပတ်စေတယ်။သူမသွေးသားထဲမှာရမ္မက်စိတ်ဆန္ဒတွေတအားထကြွလာနေပြီ၊ သူမလက် ၂ ဘက်စလုံးနဲ့တကိုယ်လုံးကိုသတိမဲ့စွာပွတ်သပ်နေမိတယ်။လည်ပင်း၊ ရင်သားတွေကတဆင့် အောက်ဆင်းပြီးညဝတ်ဘောင်းဘီရဲ့ပေါင်ခွကြားဆုံ၊ သူမစောက်ဖုတ်လေးထဲလက်နှိုက်ပြီး၊စောက်စိကိုအငမ်းမရပွတ်ဆွကစားနေမိပြီ။ စောက်ရေကြည်တွေကစိမ့်ယိုစီးထွက်လာတာ အတွင်းခံပင်တီလေးမှာရော၊ ညဝတ်ဘောင်းဘီမှာပါရွှဲနေပြီလေ။
မီတစ်ယောက်ဆက်လက်ရပ်တည်နိုင်ရန်စွမ်းအားမရှိတော့၊ ဒူးတွေတဆတ်ဆတ်တုန်နေပြီ။ တစ်သက်လုံးတစ်ခါမှဒီလိုမဖြစ်စဖူး၊သူမကျောကတံခါးရွက်ကိုမှီရက်သားကြီးနဲ့တဖြည်းခြည်းလျှောပြီးထိုင်ကျသွားတယ်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာခြေလေးတွေခေါက်လို့...၊မီလောလောဆယ် လက်ရှိနေရာကမထနိုင်တော့ပါ။ သူမကြမ်းပေါ်မှာတင်ဒူးလေး ၂ ချောင်းခပ်ကားကားလေးထောင်ပြီးထိုင်နေမိသည်။
ညာလက်ကပင်တီလေးထဲလျှိုဝင်ပြီးကိုယ့်အဖုတ်ကိုယ်ပွတ်နေမိ၏။ စောက်ဖုတ်လေးကရွှဲပြီးစေးထန်းထန်းဖြစ်နေပြီ။ဘယ်လက်ကနို့လေးတွေဆီရွှေ့သွားပြီး နယ်နေမိတယ်။နို့အုံကအပျိုတက်သွေးလေးဆိုတော့ကောင်းကောင်းကြီးဖွံ့ထွားနေပြီ၊ သူမလက်ဖဝါးလေးနဲ့တစ်အုပ်စာမကပင်ဖြစ်သည်။
မီကလက်ဖဝါးကိုဖြန့်နိုင်သမျှဖြန့်ပြီး နို့တစ်အုံလုံးကိုတတ်နိုင်သမျှအုပ်မိအောင်ဆုပ်ပြီးတင်းတင်းညှစ်သည်။တစ်ချက်ညှစ်လိုက်တိုင်းလဲ ရင်ပတ်လေးကကော့ကော့တက်သွားရ၏။စောက်ဖုတ်ပွတ်နေတဲ့လက်ကလဲအခု စောက်ခေါင်းထဲလက်ညှိုးတစ်ဆုံးနှိုက်ပြီးကလိနေမိပြီ။ပြိပြိ..ပြိပြိနဲ့ အသံကငြိမ်သက်နေတဲ့အခန်းထဲမှာ သတိထားမိရလောက်အောင်ကြားနေတယ်။
"အားးးး အင့် အင့်...ဟင့် ဟင့်..ရှီးးးး.."
မီတစ်ယောက်စိတ်လွတ်စွာလွှတ်ပြီးညည်းနေမိပြီ၊ သူမ မထိမ်းနိုင်တော့...စောက်ခေါင်းလေးကလက်ညှိုးကိုဆွဲညှစ်နေတာကိုသိနေတယ်။ပေါင် ၂ ဘက်ကလျှပ်တစ်ပြက်အတွင်းဖတ်ကနဲစိသွားပြီးစောက်ဖုတ်ကိုကူညှစ်ပစ်လိုက်တယ်။မျက်နှာလေးကခံစားနေရတဲ့ဖီလင်ကိုမလွန်ဆန်နိုင်ရှုံ့မဲ့မှေးစင်းလို့နေလေသည်။ ညည်းသံကလည်ချောင်းထဲကပင်ထွက်လာနေသည်။
တံခါးကိုမှီထားတဲ့ကျောပြင်မှချွေးများတသွင်သွင်စီးထွက်လာသည်မှာ တပြင်လုံးရွှဲနစ်နေပြီလေ။သူမရဲ့စောက်ရေများကလဲတဖြန်းဖြန်းပန်းထွက်လာသည်။မီကောင်းကောင်းမှတ်မိနေတယ်၊ အဲ့ဒီညတုန်းကသူမမှာ တစ်မိုင်လောက်ခရီးကိုမနားတမ်းပြေးလာခဲ့ရသလိုအရမ်းမောပြီးအားအင်တွေကုန်ခမ်းနေတာပါပဲ။
ပင်တီထဲကလက်ထုတ်လိုက်တော့ သူမလက်ညှိုးတစ်ချောင်းလုံး အရေကြည်ကြည်စီးစီးတွေရွှဲပြီးပေပွနေတယ်လေ။လက်ကတဆင့်ကြမ်းပေါ်ကိုတောင် တတောက်တောက်ကျလို့..။သူမအားမရှိတော့ပဲ တံခါးကိုမှီပြီး နာရီနဲ့ချီအောင်မှိန်းနေမိခဲ့တယ်လေ။
"မီ..မီ..! ကျောင်းရောက်ပြီသမီးရဲ့.."
ဦးသန်.ဇင်ရဲ့သတိပေးသံကြားရတော့မှမီလည်း အလန်.တကြားနဲ.အတွေးကမ္ဘာကနိုးထလာတော့တယ်။
"ဟင်! ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့..ဒါဆို မီသွားတော့မယ်နော်ဖေကြီး၊ နေ့လည်၁၂နာရီကျမှသမီးကိုလာကြို၊ မီစောင့်နေမှာ..မမေ့နဲ့ဦးနော်"
"အေးပါ သမီးရယ်"
မီတစ်ယောက်သုတ်သုတ် သုတ်သုတ်နဲ့ကျောင်းဝင်းထဲလျှောက်ဝင်သွားတယ်။သူမပေါင်ကြားထဲကပင်တီဘောင်းဘီလေးက အဖုတ်ကစိမ့်ထွက်လာတဲ့အရည်လေးတွေကပ်စီးကပ်စီးနဲ့ပေါ့။
........................................................................................................................
အချိန်ကသိပ်တော့မကြာလိုက်ပါဘူး။ နာရီရဲ့လက်တံတွေက ၁၂ နာရီထိုးပြီလို့ပြောပြနေတယ်။ဦးသန့်ဇင်မောင်တစ်ယောက်ကားမောင်းပြီး သမီးလတ်မီရဲ့ကျောင်းကိုတစ်ခေါက်ပြန်လာခဲ့တာရောက်ခါတောင်နီးနေပြီ။မနက်ကသမီးငယ် ၂ ယောက်ကိုကျောင်းပို့ပြီးအိမ်ပြန်အရောက်မှာ သမီးကြီးမေကလဲအိပ်ရာကမနိုးချင်နိုးချင်နဲ့နိုးလာပြီး ရေထချိုးအဝတ်အစားတွေလဲပြီး၊ သူမရဲ့ကျာင်းဖြစ်တဲ့တက္ကသိုလ်ကိုထွက်သွားတော့တယ်။
မသွားခင်မှာ မေကသူ့ကိုပြောသည်။ ဒီညနေသူမကျောင်းကအပြန်မှာညီမလေးမိုင်ကိုဝင်ပြီးကြိုလာခဲ့ပေးမည်၊ အဖေကြိုပေးစရာမလိုတော့ဘူးတဲ့..။
ဦးသန့်ဇင်က "အေး..အေး" ကလွဲလို့ဘာမှပြန်မပြောခဲ့။
ဦးသန့်ဇင် မီတို့ကျောင်းဝင်းထဲကားမောင်းဝင်သွားပြီးရပ်ဖို့နေရာရှာနေတုန်းမှာပဲ အသင့်စောင့်နေတဲ့မီကအရင်မြင်ပြီး အပြေးတပိုင်းနဲ့ကားဆီလျှောက်လာတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေကိုလက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး ကားမှန်တစ်ဝက်ချထားတဲ့ဦးသန့်ဇင်ဆီလှမ်းပြီး၊
"ဖေကြီးပါကင်ရှာမနေနဲ့တော့၊ သမီးဒီကပဲတက်လိုက်တော့မယ်၊ တခါထဲပြန်ထွက်တော့"
"အေး..အေး..လာသမီး.."
မီကနောက်တံခါးအရင်ဖွင့်လို့ ကျောင်းလွယ်အိတ်ကိုပစ်ထည့်လိုက်ပြီးမှရှေ့ခန်းတံခါးဖွင့်လို့ သူ့အဖေဘေးဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။
"ဘယ်လိုလဲသမီး..ဖြေနိုင်ရဲ့လား"
မီကဘာမှပြန်မဖြေ၊ အားရပါးရကြီးပြုံးပြလိုက်ပြီးလက်မကိုသာထောင်ပြလိုက်တယ်။
"အေး..ဒါမှပေါ့ကွ.."
ဦးသန့်ဇင်ကပြောရင်းနဲ့ကားကိုပြန်လှည့်မောင်းထွက်ခဲ့တယ်။ မီက ကားနောက်မှီကိုနောက်ကိုအတော်များများရောက်အောင်လှန်ချလိုက်ပြီး ကျောမှီလို့ဖြေလျော့လျော့ထိုင်ချလိုက်တယ်။ မီ့ကြည့်ရတာစာမေးပွဲကိုအာရုံစိုက်ပြီးဖြေလာခဲ့ရလို့မောနေပုံပဲ။
ဦးသန့်ဇင်ကားပြန်ထွက်တော့ဂီယာထိုးဖို့ ဂီယာဘောက်စ်ဘက်တစ်ချက်ငဲ့အကြည့်၊ပေါင်လေးတွေကားလို့ရှေ့ထိုး မြောချထိုင်နေတဲ့ မီ့ကိုသတိထားမိသွားတယ်။မီကားပေါ်တက်လို့ထိုင်လိုက်ကထဲက အလောသုံးဆယ်ဆက်ထိုင်လိုက်လို့ စကတ်လေးကိုနေရာတကျဆွဲမချမိပဲဖိထိုင်မိထားတော့ဖင်အောက်ကစကတ်အစကခေါက်တွန့်ပြီးတိုတက်နေတယ်၊ ဒီတော့ပတ်ချာလည်လိုက်ပြီးရှေ့ဘက်ကအနားစကလဲ ဒူးကိုမဖုံးမိတော့ပဲ ပေါင်ပေါ်တင်ရက်သားလေး…၊မောမောလျလျနဲ့ ပေါင်လေးကားပြီးစိတ်လွတ်လက်လွတ်ထိုင်နေတော့ စကတ်အောက်မှာပုန်းကွယ်နေတဲ့သမီးမီရဲ့ပေါင်အတွင်းသားဖြူဖြူလေးတွေကို ဦးသန့်ဇင်တစ်ယောက် ရင်တွေဇတ်ကနဲခုန်အောင်မြင်လိုက်ရတယ်လေ။
အရင်ကသူ့သမီးတွေ ဘောင်းဘီတိုနဲ့ အိမ်မှာလွတ်လွတ်လပ်လပ်နေလို့ပေါင်တံစင်းစင်းလေးတွေကို ရှင်းရှင်းကြီးမြင်ဖူးခဲ့ပေမယ့်ဘာမှမတွေးမိခဲ့ဘူး။ အခုမှထူးထူးဆန်းဆန်း စကတ်လေးအောက်က သမီးလတ်မီရဲ့ပေါင်တံလေးတွေကိုဦးသန့်ဇင်မောင် ရင်ခုန်နေမိတယ်။
အဲ့ဒီစိတ်က မနက်ကထဲက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးဖောက်ပြန်နေမှန်းမသိဘူး။သူကသတိတွေကိုပြန်စုစည်းပြီး ကားမောင်းတာကို အာရုံပြန်စိုက်လိုက်ရတယ်။ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ခဏနေရင်ပဲစိတ်တွေက သူ့ဘေးမှာထိုင်နေတဲ့သမီးမီရဲ့ပေါင်တံစင်းစင်းလေးတွေဆီပြန်ရောက်သွားပြန်ပြီ။ကားမောင်းနေရင်းကနေမျက်လုံးက သူ့သမီးကားကားလေးထိုင်နေတဲ့ဆီရောက်ရောက်သွားတယ်။အဲ့ဒီစကတ်လေးသာမရှိရင်ဘယ်လိုလေးနေမလဲသိချင်လာတယ်။
"ဖေကြီး..မီ့ကိုဘာလို့ကြည့်ကြည့်နေတာလဲ၊ ကျောင်းကထွက်လာကထဲကကြည့်နေတာ ၄-၅ ခါမကတော့ဘူး"
"မီ့ကိုစိတ်ပူလို့ပေါ့သမီးရယ်..၊ သမီးကိုကြည့်ရတာတော်တော်ပန်းပြီးနွမ်းနယ်နေသလိုပဲ"
"ဖေဖေစိတ်ပူတာကြီးကလဲ မျက်နှာတော့မကြည့်ပဲဘယ့်နှယ်ခြေထောက်ချည်းလိုက်ကြည့်နေတာလဲ မသိဘူး"
မီကအငိုက်ဖမ်းပြန်ပြောလိုက်ပေမယ့် သူပေါင်ကားထိုင်ထားတာကိုပြန်မသိမ်း၊ စကတ်ကိုလဲဆွဲဖုံးဖို့စိတ်မကူးတဲ့အပြင် ပိုဇေရှင်းပြင်သလိုလိုနဲ့ပိုပြီးဖြဲကားပြီးတောင်ထိုင်လိုက်သေးတယ်။
"တချိန်လုံးကျဉ်းကြပ်လိုက်တာ မပြောပါနဲ့တော့ဖေဖေရာ၊ ကိုယ့်ကားပေါ်ရောက်မှပဲလွတ်လတ်လပ်လပ်ထိုင်ရတယ်ဖေရဲ့"
မီကပြောရင်းနဲ့ ပေါင်ဘေးတဘက်တချက်မှာရှိတဲ့စကတ်ဘေးအိတ်တွေထဲကိုလက်လေး၂ဘက်ထိုးထည့်လိုက်တော့ စကတ်ကပိုပြီးတိုဆက်သွားတော့တယ်။ အခုပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်ချင်စရာပေါင်သားဖွေးဖွေးလေးတွေကိုရှင်းရှင်းကြီးမြင်နေရပြီလေ။ မီကသူမရဲ့သားရေပိုက်ဆံအိတ်ရှည်လေးကိုဆွဲယူပြီးပေါင်ပေါ်တင်လိုက်တော့မှစကတ်အနားစလေးကိုတွန်းသလိုဖြစ်ပြီးဒူးအောက်ထိပြန်ကျသွားတယ်။
မီတစ်ယောက်လဲဂဏှာမငြိမ်ဘူး။ ကိုယ်ကိုကြွပီးလိမ်လို့ရှေ့ထိုင်ခုံကူရှင်ရဲ့နောက်ဘက်ခြမ်းက အိတ်ထဲလှမ်းစမ်းပြီး ကာတွန်းစာအုပ်တစ်အုပ်ဆွဲထုတ်လာတယ်၊ ဖိနပ်လေးကိုချွတ်လိုက်ပြီး စကတ်အောက်နားစလေးကိုဆွဲတင်လို့တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ပြီးကာတွန်းစာအုပ်ဖတ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတယ်။စဉ်းစားကြည့်ပေါ့ စကတ်ကို မတင်ပြီးခြေတွေချိတ်ထိုင်လိုက်တော့ပေါင်တွင်သားဖွေးဖွေးလေးတွေကိုမထိတထိမြင်နေရပြီ။
မြင်ကွင်းကိုနဲနဲအနှောင့်အယှက်ပေးနေတာကတော့ ပေါင်ပေါ်တင်ထားတဲ့ပိုက်ဆံအိတ်ပဲ။ ယောက်ျားစိတ်ဆိုတာကလဲ၊ ဘောင်းဘီတိုဝတ်ပြီးပေါင်လုံးတွေအတိုင်းသားပေါ်တင်ပြပေမယ့်၊ ဘာဖီလင်မှသိပ်မရှိတတ်ပဲ၊အဝတ်အောက်က ၂ လက်မ ၃ လက်မလောက်ပေါ်နေတဲ့အတွင်းသားရေးတေးတေးကို မထိတထိမြင်နေရတာကို သွားပြီးဖီးရင်ဖီးနေတတ်တာ။ မြင်ကွင်းမရှင်းလေပိုမြင်ချင်လေပဲ။
အသက်၁၈နှစ်အရွယ်မီက မိန်းမတု့ိမာယာကိုအပြည့်အစုံမတတ်သေးပေမယ့် သဘာဝကသင်ပေးသလိုတတ်သလောက်လုပ်လိုက်တာ၊ အဖေလုပ်တဲ့သူမနေနိုင်မထိုင်နိုင်ဖြစ်သွားပြီ။ဦးသန့်ဇင်မှာ သမီးဖြစ်သူမီရဲ့စကတ်အောက်ကအတွင်းသားလေးတွေမထိတထိမြင်ရပြီးလီးထောင်ထလာတော့တယ်။ဦးသန့်ဇင်ဝတ်ထားတဲ့ဘောင်းဘီပေါင်ကြားခွဆုံကဖုဖောင်းတက်လာတာကို သတိထားမိရင်သိသိသာသာကြီးမြင်နေရတယ်။
မီကသူ့အဖေဘက်မျက်လုံးတစ်ချက်ဝေ့ကြည့်တော့မြင်သွားပြီလေ။အဲ့ဒီကစပြီးမီတစ်ယောက်လဲစိတ်ကကာတွန်းစာအုပ်မှာမရှိပဲ၊ ဦးသန့်ဇင်ပေါင်ကြားဆီမျက်လုံးကရောက်ရောက်သွားတယ်။ မီထိုင်နေတဲ့ဘက်ကအဲယားကွန်းလေထွက်ပေါက်ကမှုတ်ထုတ်နေတဲ့လေအရှိန်လေးက စကတ်စလးကို တချက်တချက် ဆွဲဆွဲလှန်ပစ်တဲ့အချိန်မှာ ပေါင်သားကလှပ်ခနဲ၊ လှပ်ခနဲ။ပိုက်ဆံအိတ်လေးရဲ့တည်နေရာက မီ့ရဲ့စမူဆာလေးပေါ်မှာ။ ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်းဦးသန့်ဇင်မနေနိုင်တော့ဘူး။သမီးမီရဲ့လျို့ဝှက်အတွင်းသားလေးတွေကိုကိုင်ကြည့်ချင်လာတယ်။
"မီ..ပိုက်ဆံအိတ်ကိုအဲ့လို လက်လွတ်စပယ်တင်ထားရင် ဟိုလျှောကျ ဒီလျှောကျနဲ့ပျောက်ဦးမယ်။ ဖေကြီးဒက်ရှ်ဘုတ်ထဲသိမ်းထားပေးမယ်လေ"
"ဟုတ်..ကောင်းသားပဲဖေဖေ"
အမှန်တော့ဦးသန့်ဇင်ကတမင်ဂွင်ဆင်ပြီးပြောတာ၊ ယုတ္တိရှိမရှိမစဉ်းစားဘူး၊ ဒက်ရှ်ဘုတ်ကသူ့သမီးမီထိုင်တဲ့ဘက်မှာပဲလေ၊မီကသူ့ဖာသာသူဖွငိ့်ထည့်လဲဖြစ်တာပဲ၊ ဒါပေမယ့်မီကပေါက်တယ်။ သူ့အဖေဘာလုပ်မလဲသိချင်လာတယ်။ ဒီတော့အသာပဲငြိမ်ကြည့်နေလိုက်တယ်။
ဦးသန့်ဇင်က ညာလက်နဲ့ကားစတီယာရင်းကိုကိုင်ထားပြီး ဘယ်လက်နဲ့မီ့ပေါင်ပေါ်က ပိုက်ဆံအိတ်ကိုလှမ်းဆွဲတယ်။သူကကားမောင်းရင်းလှမ်းဆွဲရလို့မမှီမကမ်းဖြစ်ပြီးချော်ထွက်နေသလိုနဲ့ မီ့ပေါင်ပေါ်မှာလက်ကြီးနဲ့ဟိုပွတ်ဒီကုတ်လုပ်နေတယ်၊အိတ်ကိုမိမိရရမကိုင်မိသေးဘူး၊ ပေါင်ကိုလှမ်းပွတ်လိုက်ကိုင်လိုက်၊ အမှန်တော့တမင်ဒီလိုဖြစ်အောင်လုပ်ပြနေတာပါ။ဂါဝန်အနားစလေးကတွန့်ပြီးပိုပြီးတော့လန်တက်သွားတယ်။ ၃-၄ ချက်ခပ်သွက်သွက်ရမ်းစမ်းလိုက်တာမီ့ပေါင်ကြားကစမူဆာလေးကိုတည့်တည့်ကြီးကိုင်မိရက်သားဖြစ်သွားရော။
"အို..."
မီတစ်ယောက်တွန့်ကနဲတုန်တက်သွားပြီး မွေးညင်းလေးတွေထောင်ထသွားတယ်။အပျိုဖြစ်လို့ဆက်စ်အကြောင်းနားလည်စပြုကထဲက ဘယ်ယောက်ျားတစ်ယောက်ကမှသူမရဲ့အဖုတ်လေးကိုလာကိုင်တာမကြုံခဲရဖူးသေးဘူး၊ဒါဟာပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ၊ မီ့မှာပြောပြလို့မတတ်အောင်ရင်တွေတုန်သွားရတယ်။
ဦးသန့်ဇင်ကတော့မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီးပိုက်ဆံအိတ်ကိုရအောင်ဖမ်းဆွဲပြီးယူလိုက်တော့၊သားရေပိုက်ဆံအိတ်စောင်းလေးက မီရဲ့စောက်ဖုတ်လေးကိုခပ်ကြမ်းကြမ်းလေးလျှောတိုက်ပွတ်ဆွဲလာခဲ့တယ်။မီတစ်ယောက်လက်ထဲကကာတွန်းစာအုပ်ကို အတင်းညှစ်ဆုပ်ပြီးကိုင်ထားမိတယ်။မီကသူ့အတွင်းစိတ်တွေကိုသူ့အဖေမရိပ်မိအောင်ကြိုးစားချုပ်ထိမ်းနေရတယ်။
ဒါပေမယ့်အတွေ့အကြုံရှိပြီးသားဦးသန့်ဇင်တစ်ယောက်ဘာဖြစ်လို့သူ့သမီးမီစိတ်တွေလာနေပြီဆိုတာမခန်မှန်းနိုင်ရတာလဲ။ကြည့်ရတာသူကိုယ်တိုင်ကိုကသူ့သမီးအပေါ်စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေပိုကဲနေလို့များလား…..။
သူကပိုက်ဆံအိတ်ကိုကိုင်မိလိုက်ပြီးတဲ့နောက်ဒက်ရှ်ဘုတ်တံခါးကိုလည်းမမှီ့တမီလှမ်းဖွင့်လိုက်ပြီးထည့်သိမ်းလိုက်တယ်။ပြီးတာနဲ့အဲယားကွန်းခလုပ်ဆီလက်ရောက်သွားပြီးအဲယားကွန်းကိုပိုအေးအောင် နံပတ်၃အထိတင်လိုက်တယ်။လေထွက်ပေါက်ကိုလည်း မီ့ဘက်လှည့်ပေးပြီးနဲနဲအောက်စိုက်ပေးထားလိုက်တော့၊အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့မှုတ်ထွက်လာတဲ့လေက မီရဲ့စကပ်လေးကိုတဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်စေပြီးလှန်တင်ပေးနေတယ်။
"သမီးမီ.. သမီးကြည့်ရတာမကြည်မလင်နဲ့ တော်တော်လေးငြီးစီစီဖြစ်နေပုံရတယ်။ ဖေကြီးအဲကွန်းတင်ပေးထားတယ်သမီး။ အေးရဲ့လား"
"ကောင်းတယ်..အေးပါတယ်ဖေဖေ၊ အခုမှနဲနဲနေသာသွားတော့တယ်။ ဒါနဲ့မီဖေကြီးကိုမေးစရာတခုရှိနေတယ်"
"ဘာများလဲသမီးရဲ့..ပြောပါဦး"
"ဖေကြီးက ဖေကြီးသမီးတွေအားလုံးကိုညီညီမျှမျှရောချစ်ရဲ့လားလို့.."
"အားလုံးကိုအတူတူပဲချစ်တာပေါ့သမီးရဲ့၊ ဘာဖြစ်လို့သမီးကဒီလိုမေးတာလဲခလေးရဲ့.."
သြော်...အင်းး.. အဲ..ဟို..ဟိုတစ်ညက မီးဖိုခန်းထဲမှာလေ၊ မီ..မီ..ဖေကြီးနဲ့ မမမေတို့..ဟိုဟာ..လုပ်နေတာတွေ့လို့.."
မီကစကားတွေအထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နဲ့ပြောနေတယ်လေ။
"ဘယ်လို..ဘာ..ဟိုဟာတွေလုပ်နေတာလဲသမီးရဲ့၊ ရှင်းအောင်လဲမပြောဘူး"
ဦးသန့်ဇင်ကမီရဲ့စကားကြောင့်ရုတ်တရက်ထိတ်လန့်အံ့သြသွားပေမယ့် လန့်သွားတာကိုမပေါ်လွင်အာင်အမြန်ထိမ်းချုပ်လိုက်နိုင်ပြီးနားမလည်ချင်ယောင်ဆောင်ပြန်မေးလိုက်တယ်။ သူအခုမှသတိရသွားတယ်၊ သူ့မိန်းမ.. သမီးအကြီးမလေး မေကပြောဘူးတယ်၊သူနဲ့ဖေကြီးနဲ့ချစ်တင်းနှောကြလိုးကြတာကို၊ မေတိတ်တိတ်လာချောင်းတာကိုသတိထားမိတာ၂ ခါ ၃ခါ ရှိပြီတဲ့။ဦးသန်.ဇင်ကပြန်မေးလိုက်ပေမယ့် မီကအတော်ကြာအောင်နှုတ်ဆိတ်နေပြန်တယ်။
"အဲ့ဒီတော့ဘာဖြစ်လဲ..၊ ဆက်ပါဦးသမီးရဲ့"
"ဟွန့်...ဖေကြီးကမီ့ကိုကျတော့ အဲဒါမျိုးလုပ်တာမတွေ့ဘူး"
"ဘယ်လိုလုပ်တာလဲသမီးရဲ့"
သူကမသိချင်ယောင်ဆောင်မေးလိုက်ပြန်ပြီး၊ သူ့သမီးရဲ့စိတ်နဲ့ကိုယ်လှုပ်ရှားတုန့်ပြန်မှုတွေကိုအကဲခတ်နေတယ်။
"ဟို..ဟို..ဖေဖေက မမမေကိုလုပ်သလိုမျိုးပေါ့.."
.....................................................................................................................
"ဟို..ဟို..ဖေဖေက မမမေကိုလုပ်သလိုမျိုးပေါ့.."
"သမီးကသိချင်လို့လား! သိတော့ကောဘာရမှာလဲ.."
"ဟုတ်တယ်ဖေဖေ..သမီးသိချင်တယ်၊ သမီးလဲမမမေလိုဖြစ်ချင်တယ်။ မမကိုကြည့်ရတာသိပ်ပျော်နေပုံပဲ"
မီကအသံလေးတုန်တုန်နဲ့ပြန်ဖြေပြီးတဲ့နောက်၊ ပြူတင်းပေါက်ဘက်ကိုဆတ်ကနဲလှည့်သွားတယ်။သူမအသက်ရှုတွေအရမ်းမြန်နေတယ်၊ ရင်စေ့အင်္ကျီကြပ်ကြပ်လေးအောက်ကရုန်းထွက်နေတဲ့ရွှေရင်အစုံက၊သိသိသာသာကြီးခုန်လို့နိမ့်ချည်မြင့်ချည်လှုပ်ရှားနေတာလေ။
"ဖေကြီးက..မမမေရဲ့နို့တွေကိုကိုင်တယ်၊ နှိပ်ပေးတယ်လေ၊ သမီးကရောဖေကြီးကိုပေးကိုင်ရဲလို့လား.."
မီကသူ့ဖခင်ဘက်ကိုအရင်လှည့်ကြည့်လာတယ်။ ပြီးတော့မှသူမရဲ့လက်က စတီယာရင်းကိုကိုင်ထားတဲ အဖေ့ဘယ်လက်ကိုဆွဲယူလိုက်ပြီးသူမရဲ့အပျိုနို့ရင်အုံလေးပေါ်တင်ပေးလိုက်တယ်။ဦးသန့်ဇင်ကမီ့ကိုတစ်ချက်လှည့်ရှိုးလိုက်တယ်။ သူ့ဘောင်းဘီအောက်ကအသားချောင်းကြီးကအခုမာပြီးထောင်လာနေတယ်။အခုသူတို့ကားတွေအရမ်းကြပ်ပိတ်နေတဲ့လမ်းဆုံကြီးတစ်ခုနားမှာပိတ်မိနေတယ်။ပိတ်တာမှလုံးဝကိုညပ်နေတာ၊ ကားတန်းကတော်တော်နဲ့ရွေ့မဲ့ပုံမပေါ်ဘူး။
"ကိုင်ကြည့်လေ..ဖေကြီး၊ သမီးနို့က မမမေဟာကို ယှဉ်နိုင်ရဲ့လားလို့..."
ဦးသန့်ဇင်လက်ကအင်္ကျီအပြင်ဘက်ကနေ၊ သူ့သမီးလတ်ရဲ့မီရဲ့နို့အုံလေးပေါ်မှာလှည့်ပတ်ရွေ့လျားနေတယ်။ ပြီးတော့သာသာလေးညှစ်ပေးလိုက်တော့...၊
"အိုးးး ရှီးး....ဖေ...ကြီးးးး....ဖြေးဖြေးနော်..မီ..နာလို့..အိုးးး နို့သီးလေးတွေကိုပါညှစ်နေတာလားဖေကြီးရယ်....ဝိုးးးး ကြယ်သီးတွေမဖြုတ်နဲ့လေ၊ ဟိုမှာ ဘေးကားတွေမြင်ကုန်လိမ့်မယ်.."
"ဘယ်လိုလဲ..ရင်တွေခုန်နေပြီလားမီလေး"
"အင်းပေါ့လို့...ဒါနဲ့..ဖေကြီးက မမမေကိုဘာတွေထပ်လုပ်သေးလဲလို့..."
"ဖေက မမမေရဲ့ဟိုနေရာကိုလဲကိုင်သေးတယ်လေ"
"ဖေကြီးပြောတဲ့ဟိုနေရာဆိုတာ၊ အခုဒီနေရာကိုပြောတာလား"
မီကရင်အုံပေါ်မှာရှိနေတဲ့သူ့အဖေရဲ့လက်ကိုကိုင်လို့အောက်ဘက်ကိုဆွဲချလာပြီးသူမရဲ့စမူဆာတောင်ပို့လေးပေါ်တင်ပေးလိုက်တယ်။
"သမီးက ဖေကြီးကိုကိုင်ကြည့်စေချင်လို့လား"
ဦးသန့်ဇင်ကမေးသာမေးနေတာ၊ လက်ကတော့သူ့သမီးစောက်ပတ်အုံလေးပေါ်ပွတ်နေပြီ။
"ဖေကြီးကလဲ..အခုပဲကိုင်နေပြီမဟုတ်လား၊ အိုးးးးးးဖေကြီး...ဖေ..အဲ့ဒီနေရာကိုမပွတ်နဲ့လေ..."
အခုဦးသန့်ဇင်လက်ကမီ့ရဲ့ပင်တီလေးထဲလျှိုဝင်ပြီးသူ့သမီးစောက်စိလေးကိုဆွနေပြီလေ။မီ့မှာငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေလို့မရတော့၊ ဆတ်ဆတ်လူးနေပြီ။ ကိယ်ကိုဘယ်ညာတွန့်လိမ်လို့၊စောက်စိကိုတဇတ်ဇတ်ပွတ်ဆွနေတဲ့အဖေ့ရဲ့လက်ပေါ်ကိုသူမရဲ့လက်ကလေးနဲ့တင်းတင်းအုပ်ကိုင်လို့ထားတယ်။
"ဘယ်နေရာကိုမပွတ်ရမှာလဲ၊ ဖေမသိဘူး"
ပြောရင်းသူ့လက်တွေကပိုပြီးသွက်သွက်မြန်မြန်လှုပ်ရှားလာတယ်။ မီးပွိုင့်လွှတ်လို့ကားတွေကစရွေ့လာပြီ။ မကြာခင်မှာပဲအိမ်ပြန်ရောက်တော့မှာ။ဒါပေမယ့်ဦးသန့်ဇင်စိတ်ထဲမှာရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာကြာတယ်လို့ခံစားရတယ်။
"ဖေဖေ..သ..သ..သမီးအစိလေးကိုမဆွပါနဲ့ဖေကြီးရယ်..၊ ဖေ..ရပ်ပါတော့..လို့...မီ မနေနိုင်တော့လို့ပါ.."
"ပြောစမ်းသမီး..ဒါဆို သမီးက ဖေကြီးနဲ့မမမေကိုချောင်းချောင်းကြည့်နေတယ်ပေါ့လေဟုတ်လား"
"သ..သမီးတောင်းပန်ပါတယ်ဖေဖေရယ်၊ မီ..မီ..အမှတ်တမဲ့နဲ့မြင်မိတာပါ..အူးးးး စစ်စ်.."
"သူများကိုချောင်းကြည့်တာ မကောင်းတဲ့အကျင့်ပဲကွဲ့၊ ဒီလိုဆိုရင်နဲနဲတော့ဆုံးမပေးရမယ်"
"ဖေ..မီ့ကိုဘာလုပ်မလို့လဲဟင်..အားးးး လက်ကိုအထဲထိုးမထည့်ပါနဲ့၊ မီ..နာတယ်၊ အိုးးးး ဖေကြီး၊ မီမရတော့ဘူး..၊ ရှူရှူးတွေထွက်ကုန်ပြီ..အားးးး"
၁၈ နှစ်ရွယ်အပျိုစင်မလေးမီတစ်ယောက်၊ သူမရဲ့မွေးဖခင်လက်စွမ်းကြောင့်တကိုယ်လုံးတောင့်တင်းသွားပြီးတဆတ်ဆတ်တုန်နေတယ်။မနက်ထဲကဖြစ်နေတဲ့ရာဂစိတ်ဆန္ဒတွေကြောင့်ထွက်ချင်ချင်ဖြစ်နေတဲ့စောက်ရည်တွေက၊အခုသူမအဖေရဲ့လက်စကြာစွမ်းပြလိုက်တာကြောင့်ဒလဟောစိမ့်ပြီးထွက်ကျလာတော့တယ်။
ကားလမ်းကြောတွေပြန်ပွင့်ပြီးသွက်လာပြီဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့်လည်း၊ ဦးသန့်ဇင်ကလက်ပြန်ရုပ်ပြီး၊ ကားကိုပဲအာရုံစူးစိုက်မောင်းလာခဲ့တော့တယ်။အိမ်ကိုလဲရောက်ခါနီးနေပြီလေ။ မီ့ရဲ့ဂါဝန်စကပ်လေးမှာလည်းအရည်တွေစီးထန်းထန်းနဲ့စိုရွှဲနေပြီ။
အိမ်ရောက်ရောက်ချင်း ဦးသန့်ဇင်ကသမီးမီကို အိမ်ထဲခပ်သွက်သွက်ကလေး ဆွဲသွင်းသွားတယ်။မကြာခင်မှာပဲမီတစ်ယောက်ဧည့်ခန်းထဲကဆိုဖာရှည်ပေါ်မှာပက်လက်လေးဖြစ်နေပြီ။ဦးသန့်ဇင်ကခလေးမရဲ့ခြေရင်းဘက်မှာဒူးထောက်လို့ သမီးရဲ့ခြေအိတ်ကလေးတွေကိုချွတ်ပေးနေတယ်။ပြီးမှသူ့သမီးလေးရဲ့ခြေထောက်လေးတွေကိုကိုင်ပြီးမြှောက်လိုက်တော့ ဝတ်ထားတဲ့စကတ်လေးကလန်ပြီးပွင့်သွားတယ်၊
အခုတော့အထဲကအရာကိုမြင်နိုင်ဖို့မြင်ကွင်းရှင်းသွားပြီလေ။ အထဲမှာရှိနေတာကတော့အရည်တွေရွှဲရွှဲစိုနေတဲ့ အဖြူရောင်ပင်တီလေးပါပဲ။စိုရွှဲနေပုံကတော့ ပင်တီသားပါးပါးလေးအောက်ကအမွေးမဲမဲလေးတွေကိုအတိုင်းသားမြင်နေရတဲ့အထိပါပဲ။
"ဖေကြီးကလဲ..အဲ့လိုလှန်မကြည့်ပါနဲ့..မီရှက်တယ်.."
"သမီးလေး..မီ..၊ ခလေးက မမမေရတာမျိုးဖြစ်ချင်နေတုန်းပဲလား၊ ဖေ့ကိုပြောပြစမ်းပါဦး"
"အဲ..အဲ..ဟုတ်ကဲ့ဖေဖေ၊ မမမေလိုမျိုးဖေကြီးမီ့ကိုလုပ်ပေးပါ...နော်..ဖေကြီး"
"ရရမှာပေါ့ခလေးရယ်.."
ပြောပီးတာနဲ့ဦးသန့်ဇင်ခေါင်းကြီးက မီရဲ့ဂါဝန်အောက်လျှိုဝင်သွားပြီ။ဦးသန့်ဇင်ကစောက်ဖုတ်အုံလေးအပေါ်တည့်တည့်ကဖုံးနေတဲ့ပင်တီသားအဖြူလေးကိုလက်ညှိုးနဲ့ရှိုမပြီးဘေးတစ်ဘက်ဆွဲကပ်လိုက်တော့ အမွေးမဲမဲလေးတွေယှက်နေတဲ့စောက်ဖုတ်ကွဲကြောင်းလေးမဟတဟကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ အစိလေးကလဲထွတ်ထွတ်လေး။သူ့လျှာပြားကြီးနဲ့အဖုတ်ကွဲကြောင်းမြောင်းအတိုင်းအောက်ကနေအထက်ပင့်လျက်လိုက်ပြီးတော့မှစောက်စိလေးကိုလျှာဖျားလေးနဲ့ထိုးကလိလိုက်တယ်။
"အားဝါးးးဖေကြီးဘာလုပ်တာလဲ၊ မီ့ဟာလေးကိုဖေဘာလုပ်မလို့လဲ၊
အားးးးရှူးးးဖေ..မီမနေတတ်တော့ဘူး၊ အူးးးး..ဖေကမီ့စောက်စိကိုလျက်ပေးနေတာလား"
မီတစ်ယောက်သူ့အဖေလျှာကျွေးမှုအရသာကြောင့်ခေါင်းလေးဘယ်ညာဆတ်ဆတ်ရမ်းခါပြီးထွန်.ုနေရတော့တယ်။လက်ကလဲသူ့အဖေရဲ့ခေါင်းကြီးကိုစကတ်အပေါ်ကနေပဲအတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတယ်လေ။ဦးသန့်ဇင်ရဲ့ခေါင်းကလဲစကတ်အောက်လျှိုနေတာကိုး။ နဲနဲကြာတော့မွမ်းသလိုတောင်ဖြစ်လာတယ်၊ ဒါနဲ့မှုတ်တာကိုရပ်ပြီးခေါင်းပြန်ထုတ်လိုက်တော့..
"ဟင့်..ဖေကြီးဘာလို့ရပ်လိုက်တာလဲ"
"ဖေ..လုပ်စရာရှိလို့ပေါ့ကွာ.."
ဦးသန့်ဇင်ခေါင်းကြီးပြန်ထွက်လာတော့မျက်နှာမှာ ချွေးတွေတောင်ပြန်လို့..၊သူ့လက်တွေကအခု သူ့သမီးရဲ့ခါးကိုရောက်သွားပြီး စကတ်လေးပေါ်ထပ်ပတ်ထားတဲ့ခါးပတ်ကလေးရဲ့ဂွင်းကိုဖြုတ်လိုက်တယ်၊ပြီးတော့စကပ်ကလစ်လေးကိုလဲဖြုတ်လိုက်ပြီး၊ ဖင်ကလေးကိုအသာဆွဲမ၊ လက်ကိုလျှိုသွင်းပြီး စကပ်ဇစ်ကိုပါဆွဲချလုက်တော့..
"အိုးးး ဖေကြီး ဒါဘာလုပ်တာလဲ၊ မီ့စကတ်ကိုချွတ်မလို့လား၊ မ..မလုပ်ပါနဲ့..မီရှက်တယ်"
"သမီးကပဲ..မမမေကိုလုပ်သလိုလုပ်ပေးဆို၊ ခု..ဖေလုပ်ပေးမလို့လေ၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူးသမီး၊ သမီးစိတ်အေးအေးထား၊ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပေးလိုက်နော်၊ဖေကြီးလုပ်တာကိုကြည့်နေ၊ သမီးသိချင်တာတွေသိရလိမ့်မယ်"
မီတစ်ယောက်ငြိမ်ကျသွားတော့တယ်။စည်းထားကြပ်ထားတာတွေအကုန်လျော့အောင်ဖြုတ်ပြီးသွားတော့ ဦးသန်.ဇင်က သမီးမီရဲ့ စကတ်စလေးကိုခါးကနေကိုင်ပြီးဆွဲချွတ်ချလိုက်တယ်၊မီကအလိုက်တသိနဲ့ပဲဖင်ကလေးကိုကြွပေးတော့လျှောကနဲပါလာပြီး မီ့ရဲ့ခြေဖျားလေးတွေကနေကျွတ်ထွက်လာတယ်။ဖတ်ကနဲအသံနဲ့အတူ စကတ်လေးကခပ်လှမ်းလှမ်းကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပုံရက်ကလေး..။
"သမီးလေး..ရှက်ရင်မျက်စိမှိတ်ထားနော်
ဦးသန့်ဇင်ကတိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။ဒီတခါထပ်ချွတ်တာကတော့ပင်တီလေးအလှည့်ပေါ့။ပင်တီခါးစည်းကြိုးလေးကိုဘေးတစ်ဘက်တစ်ချက်ဘယ်ညာလက်ချောင်းလေးတွေလျှိုသွင်းပြီးမှစုံကိုင်လိုအောက်ကိုဆွဲချလိုက်တယ်။ခုနအတိုင်းပဲမီကခြေထောက်လေး ၂ ချောင်းကိုအလိုက်သင့်ထောင်ပြီးမြှောက်ပေးလိုက်တော့အလွယ်တကူပဲကျွတ်သွားပြန်တယ်။ပန်းသွေးရောင်ရဲနေတဲ့မျက်နှာလေးနဲ့ မီကမျက်လုံးစုံမှိတ်ထားတယ်။
အခုတော့မီ့ပေါင်ကြားကရွှေတြိဂံနယ်မြေလေးကလွတ်လပ်ရေးရသွားပြီ။ မြက်ခင်းပါးပါးလေးနဲ့တောင်ပူစာမို့မို့လေးကရှင်းရှင်းကြီးပေါ်လာတယ်။ဦးသန့်ဇင်တစ်ယောက်သူ့ရဲ့၁၈နှစ်ရွယ်သမီးပျိုလေးရဲ့စောက်ဖုတ်လှလှလေးကိုရင်သပ်ရှုမောငေးကြည့်နေမိတယ်၊ပိရိနေတဲ့နှုတ်ခမ်းလေးတွေနဲ့စောက်စိဖူးဖူးချွန်ချွန်လေးက သူ့ကိုညှို့ယူဖမ်းစားထားလိုက်ပြီ။
ဦးသန့်ဇင်ဒုတိယအကြိမ်မြောက်စောက်ဖုတ်ကလေးပေါ်မျက်နှာအပ်လိုက်ပြန်ပြီ။ဒီတခါတော့လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့၊ မမွမ်းနိုင်တော့ဘူးပေါ့။
"ရှူး..အားးး ကျွတ် ကျွတ်...ဖေကြီးရယ်၊ ဘယ်လိုတွေလုပ်နေတာလဲ၊ အူးးးး လျှာကြီးနဲ့မမွှေနဲ့လေ၊ မီယားတယ်။အင့်..ဟင့်..မီ့ဟာကမမမေဟာထက်ပိုကောင်းလားဟင်..အရသာရှိရဲ့လား"
သမီးကမေးတော့ အဖေလုပ်သူကမှုတ်တာရပ်ပြီးခေါင်းထောင်ကြည့်တယ်။အခုသူ့ပါးစပ်နဲ့နှုတ်ခမ်းပတ်ချာလည်မှာသမီးဖြစ်သူရဲ့စောက်ရေတွေနဲ့ရွှဲပြီးပေပွနေလေရဲ့။
"အရသာရှိမရှိသမီးကိုယ်တိုင်မြည်းကြည့်ပါလား။ မြည်းမလား၊ အခုဖေဖေပေးမြည်းမယ်"
ဦးသန့်ဇင်ကမီ့ရဲ့ကိုယ်လေးပေါ်ထပ်မှောက်ချလိုက်ပြီး၊ မီ့ရဲ့ပန်းသွေးရောင်နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးတွေကိုငုံစုပ်ပြီးနမ်းလိုက်တယ်။ပြီးတော့မှစောက်ရေတွေလိမ်းနေတဲ့သူ့လျှာကိုမီ့ပါးစပ်ထဲထိုးထည့်လိုက်ပြီးလျှာချင်းလှိမ်းမွှေလိုက်တယ်။
"ဘယ်လိုလဲခလေး၊ သမီးရဲ့အဖုတ်ရေတွေကအရသာရှိရဲ့လား၊ အခုမြည်းလိုက်ရပြီမဟုတ်လား"
"ကောင်းတယ်ဖေ ဘယ်လိုမှန်းတော့မသိဘူး၊ တမျိုးလေးပဲ..၊ အို..ဟွန်. လက်စသတ်တော့ဖေကြီးက သမီးကိုညာနမ်းနေတာပဲလို့..သွား..မကောင်းဘူး"
"ဖေကြီးကညာမနမ်းရပါဘူးကွာ..၊ ကိုယ့်သမီးလေး ဘယ်အချိန်နမ်းနမ်းရတာအဲ၊ အခုကပေါ်တင်နမ်းတာ"
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ဦးသန့်ဇင်ကမီ့ကိုခါးကလေးကနေစွေ့ကနဲပွေ့ထူလိုက်ပြီးတင်းတင်းဆွဲဖက်လို့ သမီးလတ်ရဲ့နှင်းဆီဖူးငုံနှုတ်ခမ်းလေးကိုတရှိုက်မက်မက်ကစ်ဆင်ဆွဲလိုက်ပြန်တယ်။
"အု..အု..ပြွတ်..ပြွတ်.."
ဦးသန့်ဇင်ကလျှာတွေကိုထိုးမွှေလိမ်းလှည့်ပေးပြီးအနမ်းဗျူဟာခင်းပေးနေချိန်မှာတော့၊ မီတစ်ယောက်မှေးစင်းကော့တက်သွားရပြီ။ရည်းစားမထားဘူးတဲ့အပျိုစင်မလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ဘယ်ယောက်ျားရဲ့အထိအတွေ့မှမခံရဘူးတဲ့အတွက်၊အခုပထမဆုံးအကြိမ်နှုတ်ခမ်းလေးကိုနမ်းစပ်ခြင်းခံလိုက်ရတာဖြစ်လို့ မီ့မှာဒိန်းတလိန်းနတ်ဖမ်းစားခြင်းခံနေရတယ်။အသားလေးတွေဆတ်ဆတ်တုန်၊ မွေးညင်းလေးတွေထောင်လို့..၊နမ်းပေးနေတဲ့အချိန်အတွင်းမှာပဲသူ့လက်ကြီးတွေကမီ့ရဲ့ရင်အုံပေါ်မှာပြေးလွှားနေပြီးအင်္ကျီအပြင်ဘက်ကနေနို့တွေကိုလှိမ့်နေတယ်။
ပြီးတော့မှ ရင်စိအင်္ကျီကြယ်သီးလေးတွေကိုလက်နဲ့စမ်းစမ်းပြီးတစ်လုံးချင်းဖြုတ်နေတယ်။ ကြယ်သီးအားလုံးပြုတ်လို့အင်္ကျီလေးဟသွားတဲ့ အချိန်မှာရုန်းထွက်နေတဲ့နို့အုံဝင်းဝင်းအိအိလေး ၂ လုံးကိုမနိုင့်တနိုင်ထိမ်းမပေးထားရတဲ့ ဘရာစီယာအနီလေးကနှုတ်ဆက်လိုက်တယ်လေ။ကျောအောက်ကိုလက်စမ်းပြီးဘရာချိတ်ကလေးတွေဖြုတ်မယ်လုပ်တော့...
"ဟင့်..ဖေကြီး..ချွတ်ပါနဲ့လို့.."
"မမမေလိုပဲ သမီးဖြစ်ချင်တယ်ဆို၊ ဖေကြီးလုပ်ပေးနေတယ်လေ၊ ခဏလေးငြိမ်နေလိုက်ပါဦးခလေးရာ.."
အဲ့လိုဆိုတော့လဲမီငြိမ်သွားရပြန်ပြီ....။
.......................................................................................................................
ဘရာစီယာနီနီလေးလဲဆွဲချွတ်ခံလိုက်ရပြန်ပြီ၊ အခုတော့မီ့တကိုယ်လုံးမိမွေးတိုင်း၊ ဘမွေးတိုင်းဖြစ်သွားပြီ။သူ့မျက်စိရှေ့မှာသမီးလတ်ရဲ့ရွှေရင်အုံဖြိုးဖြိုးလေး၂လုံးကရှိုးပြနေတယ်။ ဖြူဖြူ၊ လုံးလုံး၊ ထွားထွား၊ အိအိ၊ပန်းရောင်နို့သီးခေါင်းစူစူလေးတွေကဖမ်းဟပ်ပြီးစို့ချင်စရာ။ဦးသန့်ဇင်အတွေးနောက်မှာပါးစပ်ကပါသွားတယ်၊ တကယ်ပဲလှမ်းဟပ်ပြီးစို့ပစ်လိုက်တော့တယ်။
"အာ့..အင့်..အင်းဟင်း..ဖေကြီး"
မီတစ်ယောက်ရှော့ရသွားပြီ။ တသက်နဲ့တကိုယ်၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ပထမဆုံးနို့အစီု့ခံလိုက်ရတဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းကာလကလေးပေါ့။
"ဖေ..မီ့နို့တွေကိုဘာလုပ်နေတာလဲ..အားးးး စစ်စ်.."
"စို့ပေးနေတာလေသမီး..၊ ကောင်းလားဟင်..ခလေး"
ပြောနေရင်းဦးသန့်ဇင်လက်ကလဲကျန်နေတဲ့နို့လေးတစ်ဘက်ကိုဖျစ်ပြီးနယ်နေတယ်။
"ကောင်း..ကောင်းတယ် ဖေ..၊ ဖေကောမီ့နို့တွေကိုသဘောကျလားဟင်.."
"ကျတာပေါ့ကွာ၊ ဖေကလေ..မီ့နို့လေးတွေကိုလဲချစ်တယ်၊ မီ့တစ်ကိုယ်လုံးကိုလဲမချစ်တဲ့နေရာမရှိဘူး၊ဟောဒီသမီးမီကလေးကိုရောသိပ်ချစ်တာပဲ၊ တချိန်လုံးဖက်ထားချင်တယ်.."
"ဟုတ်လားးး..ဝမ်းသာလိုက်တာ..၊ သမီးကိုအခုမမမေကိုချစ်သလိုမျိုးချစ်ပြီပေါ့နော်"
"ချစ်တာပေါ့လို့...အခုဖေက မမမေကိုလုပ်သလိုမျိုးလုပ်ပေးတော့မှာ၊ ဆောရီးပဲကွာ...ခုနကဖေကြီးနဲနဲလောသွားတယ်၊အင်္ကျီနဲ့စကတ်လေးကိုလောပြီးချွတ်လိုက်မိတယ်၊ ဖေကသမီးကိုကျောင်းဝတ်စုံကလေးတန်းလန်းနဲ့လိုးကြည့်ချင်တာ၊အေးလေ...အခုအဝတ်မရှိတော့လဲပိုပြီးအဆင်ပြေတာပေါ့ကွာ"
"ဟင်..ဖေကြီးစကားတွေကလဲ ဘာကြီးမှန်းလဲမသိဘူး၊ ရှက်စရာကြီး"
"ခလေးရယ်..ခုမှဘာရှက်စရာရှိတော့လို့လဲ၊ လူတွေချစ်ကြရင်ဒီလိုပဲပြောကြတာပဲဟာ..ဖေလဲသမီးကိုချစ်တောမလို့လေ..အာ့ကြောင့်လိုးမယ်လို့ပြောတာ၊ "
"သွား...မီမသိဘူး.."
အခုကိုယ်လုံးတီးလေးဖြစ်နေတဲ့မီကတကိုယ်လုံးရဲ့ဖူးပွင့်နေတဲ့အလှအပကိုအစွမ်းကုန်လှစ်ဟပြနေသလိုပဲ။ပေါင်ကြားတြိဂံနယ်မြေလေးကမီ့စောက်ဖုတ်လေး..၊ နှုတ်ခမ်းသားကွဲကြောင်းလေးတွေစိစိရိရိပိတ်နေတာကသူ့အမ၊ သမီးကြီးမေအတိုင်းပဲ။ဒါပေမယ့်နဲနဲကွဲပြားတာကတော့ဆီးခုံမို့မို့လေးကအမွေးအုံကလေးကသူ့အမထက်စာရင်နဲနဲပိုမဲပြီးထူတယ်။
ဦးသန့်ဇင်ကစောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေကိုဟပြီး မီ့ရဲ့စောက်ခေါင်းလေးကိုဖြဲကြည့်လိုက်တယ်။စောက်ခေါင်းအတွင်းသားလေးတွေကပန်းသွေးရောင်စိုလို့..။စောစောကစကတ်အောက်မှာတုန်းကအရောင်အဆင်းနဲ့တကွပြတ်ပြတ်သားသားမမြင်ခဲ့ရဘူး။ အခုတော့ကြည့်စမ်း၊ လှလိုက်တဲ့စောက်ဖုတ်လေးနှယ်..။
ဦးသန့်ဇင်စိတ်မထိမ်းနိုင်တော့ဘူး၊ မီ့စောက်ဖုတ်လေးဆီနှာခေါင်းနှစ်ပြီးနမ်းလိုက်ပြန်ပြီ၊ ပြီးတော့ထပ်ပြီးဘာဂျာကိုင်ပစ်လိုက်တယ်။လျှာကိုလိမ်းလှည့်ပြီးတော့စောက်ခေါင်းထဲတဇတ်ဇတ်ထိုးသွင်းတယ်၊ တခါစောက်စိဖူးကလေးကိုလဲအထက်အောက်ဆန်ပြီးလျက်ပေးလိုက်နဲ့တလှည့်စီလုပ်ပေးနေတော့မီတစ်ယောက်ဆတ်ဆတ်လူးနေရပြီ။
"အိုးးဖေဖေ.. ဖေ..မိး စပကိုလျက်ပေးတာတအားကောင်းတာပဲ။ အို..ဝါးးးအိး..ကျွတ်ကျွတ်..လျက်ရုံလျက်ပါဖေရဲ့၊လက်ကြီးနဲ့မနှိုက်ပါနဲ့..မီနာလို့ပါ...သ..သမီးရော ဖေကြီးဟာကိုကြည့်လို့ရမလားဟင်.."
"မီးလေးကကြည့်ချင်လို့လား! ရတယ်..ဖေကြီးပြပေးမယ်၊ လန့်တော့မသွားနဲ့ဦးနော်.."
ဦးသန့်ဇင်က ထရပ်လိုက်ပြီးသူ့အဝတ်အစားအားလုံးကိုအမြန်ပဲချွတ်ချလိုက်တယ်။သူကအမြဲတမ်းလိုလိုခန္ဓာကိုယ်ကျန်းမာရေးအတွက်လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ထားတော့ ခန္ဓာကိုယ်က အသားပို၊ အဆီပိုမရှိ၊ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်းနဲ့တောင့်တောင့်တင်းတင်းစမတ်ဖြစ်နေတယ်။မိန်းမပျိုတို့အဖို့မျက်စိကျစရာရင်ခွင်ထဲခိုဝင်အားကိုးချင်စရာဘော်ဒီမျိုး...။
သူ့အဖေရဲ့ကိုယ်လုံးတီးခန္ဓာကိုမြင်တော့မီတစ်ယောက်စိတ်ထဲမှာရှိန်းကနဲ၊ ဖျင်းကနဲ၊ ရင်တွေဝရုန်းသုန်းကားခုံနေပြီ။အဓီကသူမရင်တွေခုန်၊ နှလုံးသွေးရပ်ချင်စရာကောင်းတာကတော့ပေါင်ကြားကအစွမ်းကုန်တောင်ပြီးနီရဲပြောင်တင်းနေတဲ့ လီးကြီးပါပဲ။မျက်နှာရှေ့တစ်ထွာလောက်မှာထန်ကနဲငေါငေါကြီးမြင်လိုက်ရတော့၊ မီတစ်ယောက်တကယ်လန်မယ်ဆိုရင်လန့်စရာပဲ၊သူမတစ်သက်ယောက်ျားလီးတောင်တောင်ကြီးကိုအခုလိုမျက်စိတပြည့်မြင်မှမမြင်ဘူးသေးတာ။
"မီ...သမီး..ဖေ့လီးကြီးကိုစုပ်ကြည့်ပေးပါလား၊ သမီးလေးစုပ်ပေးတာဖေကြီးခံကြည့်ချင်တယ်"
"ဟင့်..ဖေကြီးကလဲ"
"ဘာလဲ..မီးကမလုပ်ပေးချင်လို့လား"
"လုပ်..လုပ်ပေးချင်ပါတယ်၊ မီ မလုပ်ဘူးသေးလို့၊ မလုပ်ရဲလို့ပါ…၊ စမ်းကြည့်မယ်လေ၊ဖေကြီးလီးကိုမမမေစုပ်ပေးတာ မီမြင်ဘူးတယ်။ အဲ့ဒီကထဲကစုပ်ကြည့်ချင်နေတာ"
ဦးသန့်ဇင်ကလီးကြီးကိုသူ့သမီးမီရဲ့မျက်နှာလှလှလေးနားထိုးကပ်လိုက်ပြီးတော့...သူ့လီးရှည်ရှည်တုတ်တုတ်ကြီးနဲ ဒစ်ပြဲပြဲကြီးကို မီ့ပါးစပ်နဲ့တေ့ပေးလိုက်တယ်။
"ဖေကြီးလီးကိုစုပ်ပေးသမီး၊ ဖေလဲသမီးစောက်ပတ်ကို၊ မှုတ်ပေး၊ လျက်ပေးမယ်။
"ဟုတ်...ဖေကြီး..၊ သမီး မမမေထက်သာအောင်စုပ်ပြပေးမယ်ကြည့်ထား.."
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့မီကသူ့အဖေလီးကြီးကိုတုန်ယင်နေတဲ့လက်ကလေးတွေနဲ့လှမ်းကိုင်ပြီး၊ ပါးစပ်လေးဟလို့ငုံလိုက်တော့တယ်။မီကတခါမှမလုပ်ဖူးပေမယ့်ကြိုးစားရှာတယ်။ လျှာကလေးနဲ့လီးကိုလှည့်ပတ်လျက်လိုက်၊ ငုံစုပ်လိုက်၊ ပြန်အန်ထုတ်လိုက်နဲ့ တတ်သမျှမှတ်သမျှလုပ်ပေးနေတယ်။ ဦးသန့်ဇင်လဲ သမီးအားရှိအောင်ပြောရတာပေါ့။
"အေး...အဲ့လိုလေးသမီးရဲ့..ဖေ့ဒစ်ကြီးကိုလဲစုပ်ပေးဥိး..အူးးကောင်းလိုက်တာ"
"အွန့်..ဖေ..လီးကြီးကိုပါးစပ်ထဲသိပ်ဖိမသွင်းနဲ့လေ၊ မီအသက်ရှူမဝဘူး..အိုးးးး ကြည့်ပါလား စောက်စိကိုလျက်ပြန်ပြီ၊သမီးကိုစပြန်ပြီလား အမြင်ကပ်ကပ်နဲ့ အဖေ့ဂွေးကြီးကိုကိုက်ဖြတ်ပလိုက်အုံးမယ်"
အမယ်..မီကသူ့အဖေကိုပြန်တောင်ခြိမ်းခြောက်နေလိုက်သေး..။ သူမပြောလဲ အပြောပဲရှိတယ်၊ ဘာမှမကြာလိုက်ဘူး၊မီတစ်ယောက်ဆတ်ဆတ်ခါပြီးမနေနိုင်တော့ဘူး။ မရှက်နိုင်တော့ပဲသူမကိုလိုးပါတော့လို့တောင်းခံနေမိပြီ။
"အားးးး ဖေကြီးး ရှီးးး သမီးကိုလုပ်ပါတော့၊ မီမရတော့ဘူး၊ မမမေလိုပဲဖေကြီးလုပ်ပေးတာခံချင်တယ်"
"သမီးက မမမေလိုဖြစ်ချင်ရင်၊ မမမေလိုပဲဖေ့မိန်းမဖြစ်ချင်တယ်ဆိုပါတော့၊ ဖေ့မိန်းမလိုနေဖို့လက်ခံလား"
"မမမေက ဖေကြီးမိန်းမဆိုရင်လဲ....၊ အာားးး ဖေကြီးရယ်..စုပ်နေတာရပ်ပေးပါဦး...အူးးး၊မီလဲဖေကြီးမိန်းမမိန်းမနောက်တစ်ယောက်ပဲပေါ့၊ ကောင်းတာပေါ့၊ ဖေကမီ့ယောက်ျားပေါ့၊ယောက်ျားရယ် မီ့ကိုလိုးပေး၊ သမီးတို့တွေတကယ်လင်မယားဖြစ်ကြရအောင်နော်.."
ဦးသန့်ဇင်စိတ်ထဲမှာတော့တွေးနေမိတယ်၊ သူ့သမီးလတ်မီက၊ သမီးကြီးမေထက်တောင်အဆမတန် ဏှာပိုထန်နေပါလား...လို့..။
"ရတယ်..ရတယ်..လင်တော်တော်လိုချင်နေပြီမဟုတ်လား၊ ဒီလင်ကြီးကဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့..မယားလေးရာ.."
"ဟုတ်တယ်..မီ..လင်လိုချင်နေပြီ..၊ ဖေကြီးက မီ့လင်၊ မိန်းမကိုစိတ်ကြိုက်သာလိုးပါတော့..လင်ကြီးရယ်"
"ဒါဖြင့်လဲလင်ကြီးလုပ်တော့မယ်နော်..၊ နဲနဲတော့နာမယ်နော်ခလေး..၊ မီးကယင်ဖိုတောင်မသန်းဖူးတော့"
"သိရင်လဲဖေကြီးက ဖြေးဖြေးသာသာလုပ်ပေးပေါ့၊ ဟင်း...ပြောချင်ဘူး၊ အခုလူဖိုကြီးကတက်ခွနေပြီးတော့"
ဦးသန့်ဇင်ကစကားထပ်မများတော့၊ သူ့လီးကြီးကိုကိုင်ပြီးမေ့စောက်ပတ်ဝလေးသို့တေ့လိုက်သည်။ပြီးတော့ဒစ်ဖူးကြီးကိုလက်အားဖြင့်ဖိ၍သွင်းချလိုက်ရာ..
စွိ..ပြစ်..
"အာ့.."
မီ..မေးကလေးမော့၊ မျက်လုံးလေးစင်း၊ ပါးစပ်လေးလဲဟသွားရ၏။
"အားးး သမီးစောက်ပေါက်လေးကကျဉ်းလိုက်တာကွာ"
"ဖြေးဖြေး..ဖေ..မီနာတယ်..အင့်.."
"နာတာကတော်တော်ကြာရင်ကောင်းသွားမှာပါ မီးချစ်လေးရယ်၊ ခဏသာအောင့်ခံလိုက်၊ သမီးကိုမမမေလိုပဲဖေကြီးကောင်းအောင်လုပ်ပေးမယ်"
"အင်း..မီဖေကြီးစကားနားထောင်မယ်၊ ကောင်းအောင်သာလုပ်ပေး၊ မီဖေကြီးမိန်းမဖြစ်ချင်ပြီ"
"အခုပဲဖြစ်ပြီးနေမှပဲကွာ၊ ဆောင့်တော့မယ်မိန်းမရေ"
ဗြိ..ဗြိ..ပလစ်..ဖောက်...ဒုတ်..
"အားးးး အမလေးးး လေးး သေပါပြီ၊ မီနာလိုက်တာဖေ၊ မီသေတော့မယ်ထင်တယ်"
မီ့အပျို အမြှေးပါးလေးက ဖခင်ဖြစ်သူလီးကြီးနဲ့ထိုးခွဲခံရတော့ စုတ်ပြီးပေါက်သွားပြီလေ။ မီ့မှာအသဲခိုက်လောက်အောင်နာသွားရ၏။စောက်ခေါင်းလေးထဲမှသွေးစလေးများစီးထွက်လာတယ်လေ။
"နဲနဲလေးအောင့်ခံလိုက်ပါ ဖေ့မိန်းမလေးရယ်၊ ကောင်းတော့မယ်နော်"
ဦးသန့်ဇင်က မီအနာသက်သာအောင်ခဏနားပြီးစိမ်ထားလိုက်တယ်။နာတယ်သာပြောနေတာစောက်ပတ်နံရံကလီးကိုဆွဲဆုပ်ညှစ်ပေးနေတယ်လေ။တစ်အောင့်လောက်အကြာမှာ ဦးသန့်ဇင်ဖင်ကြွပြီးစညှောင့်တော့တာပဲ။
"အာ့..အာ့..ဖေ..ဖြေးဖြေး.."
မီ အံကလေးကြိတ်ပြီးကြိတ်ပြီးခံနေတယ်။ ခဏကြာတော့နာတာပျောက်ပြီးကောင်းလာပြီ။
ပလစ်...ပလစ်...ဖတ်..ဖတ်..ပျစ်..
ရွှဲထွက်လာတဲ့ ၂ ယောက်စလုံးရဲ့အရည်တွေကြောင့်လိုးသံလေးတွေစည်းချက်ကျကျမြိုင်လာတယ်။
............................................................................................................................................
"အူးးးး ဖေဖေ..သမီးကောင်းနေပြီ..သိပ်မနာတော့ဘူထင်တယ်း..အင့်..ဟင်းးး လုပ်ပါဖေဖေ.."
"ချစ်လေးရယ်..ဖေဖေတွေသမီးတွေလုပ်နေပြန်ပြီလား...၊ တို့တွေအခုလိုလုပ်နေမှ၊ သားအဖမဟုတ်တော့ဘူးလေကွာ..၊အမှန်ကိုပြောစမ်း..တို့တွေအခုဘာဖြစ်နေပြီလဲ.."
"အင့်..အင့်..အိ.. ဟင်းးး ဟို.. လင်..လင်မယားပေါ့၊ မီ..ဖေ့မယားဖြစ်နေပြီလေ။ ဖေက မီ့ယောက်ျား၊မမမေကမယားကြီး၊ မီက မယားငယ်ပေါ့..နော်.."
"ဟင့်အင်း..မဟုတ်သေးဘူး၊ ဖေကမီ့ကို မယားငယ်အဆင့်မထားဘူး၊ အားးးရှစ်စ်စ် ကောင်းလိုက်တာ..၂ ယောက်လုံးဖေ့သမီးတွေကဖြစ်လာတဲ့မိန်းမတွေဆိုတော့၊ ၂ ယောက်လုံးမယားကြီးပဲဖြစ်ရမယ်..ကောင်းလား.."
"ကောင်းး..ကောင်းတယ်၊ အိုးးး ယောက်ျားဟာကြီးကမိန်းမစောက်ပတ်ထဲမှာ..ဟင့်.. ၊ မီ..သူ့မယားဖြစ်ပါပြီရှင်..၊ဟင့်..သူ့လီးကြီးကအထဲမှာပြည့်ညပ်နေတာပဲ၊ အားး အရမ်းကြီးအားထည့်မလုပ်နဲ့ဦးနော်၊ မိန်းမစောက်ပတ်ထဲနဲနဲတော့နာနေသေးတယ်"
"ယောက်ျားဖြေးဖြေးချော့လုပ်မှာပေါကွာ..။ အားး ကောင်းလိုက်ထှာကွာ..၊ မိန်းမစောက်ဖုတ်လေးကစီးကြပ်နေတာပဲ၊ယုံတောင်မယုံချင်ဘူး ကိုယ့်သမီးလေး ၂ ယောက်လုံးခုလိုကိုယ့်မယားဖြစ်လာလိမ်မယ်လို့မထင်ထားမိဘူး.."
ဦးသန့်ဇင် စိတ်ထဲရှိတာတွေလွတ်ကျလာပြီး၊ ညည်းလိုက်၊ ရေရွတ်လိုက်နဲ့၊သမီးမယားအသစ်စက်စက်လေးနာမှာလဲစိုးလို့ဖြေးဖြေးချင်းချော့လိုးပေးနေတယ်။
ကျွိ..ကျွိ..ပလစ်..ပျစ်....
ညှောင့်ချက်နဲ့အတူတသိမ့်သိမ့်လေးလှုပ်ရမ်းနေတဲ့သမီးမီရဲ့ အပျိုစင်နို့လေး ၂ လုံးကလဲဖိတ်ခေါ်ဆွဲဆောင်နေပြီးကာမစိတ်ကိုပိုဆွပေးသလိုပဲ။
"မိန်းမရေ...နို့လေးတွေကလှလိုက်တာကွာ..ယောက်ျားစို့မယ်နော်.."
ဦးသန့်ဇင်က သမီးမိန်းမနုနုထွတ်ထွတ်လေးကို အထာနပ်စွာနဲ့အရမ်းကိုယ့်စိတ်ကြိုက်မလုပ်သေးပဲ၊ပစားပေးတဲ့အနေနဲ့ ပျော့ပျော့ပျောင်းပျောင်း နို့တောင်းစို့နေတော့ ရည်းစားတောင်ပီပီပြင်ပြင်မထားဘူးတဲ့ အပျိုမလေးမီတစ်ယောက်အခုမှစပြီးနဖူးတွေ့ဒူးတွေ့စပြီးကြုံရတဲ့ ရီးစားအဖေလင်ကြီးကို ကြွေပြီလေ။
"သြော်..မီက သူ့မယားဖြစ်နေမှပဲယောက်ျားရယ်၊ စို့ချင်စို့ကိုင်ချင်ကိုင်၊ လင်ကြီးသဘော...ကြိုက်သလိုလုပ်ပေါ့...အူးးးး အားးး..ကောင်းလိုက်တာဖေ..အဲ့လိုစို့ပေးနေတာကြက်သီးတောင်ထတယ်..အိုးးး ကောင်းနေပြီ မိန်းမမနာတော့ဘူး...ခပ်သွက်သွက်လုပ်ပေးတော့.."
"ရပြီလားမိန်းမ..၊ ဒါဆိုယောက်ျားဆောင့်တော့မယ်နော်.."
"ကောင်းတယ်..ဆောင့်..ဆောင့်..အူးးးရှီးး အားပါလိုက်တာ..အိုးးးသူ့လီးကြီးကစောက်စိကိုတအားပွတ်ဆွဲနေတာပဲ.."
ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်..ဗြစ်..ပလစ်..စွိ..စွိ..
"အားးးးဖာ့ခ်...ကောင်းလိုက်တာကွာဖေ့မယားလေး..ဟင်...အဖုတ်ကသွေးတွေလဲထွက်နေပါလား၊ ရရဲ့လား"
"ဟင့်..အဲဒါ ရှင်ကြီးလုပ်တာပဲလေ။ သူ့လီးကြီးနဲ့မညှာမတာ၊ သူများကတခါမှခံဖူးတာမှမဟုတ်ဘူး၊ဒါပေမယ့်မနာတော့ပါဘူးဆို..၊ ကောင်းနေပြီ။ မရပ်နဲ့ဆက်သာဆောင့်တော့.."
"မရပ်ပါဘူး..ပြီးအောင်ကိုလိုးဦးမှာ၊ စီးနေတာပဲ၊ ဒီလို ဖတ်စ်ကလပ် နုနုထွတ်ထွတ်မယားလေးရတာ...တဝက်တပျက်နဲ့ရပ်ပစ်လို့ဘယ်ဖြစ်မလဲ၊ မိန်းမလေးကျေနပ်အောင်ကိုလိုးပေးဦးမှာ"
"အမယ်လူဇိုးကြီး…၊ ပြောတာကိုကပိုင်စိုးပိုင်နင်းနဲ့၊ သမီးသမီးနဲ့ သူ့မယားလုပ်ပစ်ပြီးတော့.."
"ကဲပါ..မိန်းမရာ..ဆက်ချစ်ကြမယ်နော်.."
ပြောလဲအပြီး ဦးသန့်ဇင်က သူ့သမီးမယားနုနုထွတ်ထွတ်လေးပါးစပ်ကို ကစ်စင်ဆွဲရင်းဖိပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။မီ့မှာ တဝူးဝူးနဲ့ဖြစ်သွားရာကနေ အဖေယောက်ျားဖြစ်သူရဲ့လည်ပင်းကိုအတင်းသိုင်းခိုဖက်လိုက်မိတော့တယ်။အဖေ့လျှာက သူမပါးစပ်ထဲ ထိုးမွှေဝင်ရောက်အလာမှာတော့ မီကလဲမတတ်တတတ်နဲ့သူမလျှာလေးကိုပြန်လိမ်းပြီးတုန့်ပြန်ရှာတယ်။
ဦးသန့်ဇင်က သူ့သမီးမယားလေးဆီက မနာတော့ဘူး၊ ဆက်လုပ်တော့လို့ပါမစ်ရလိုက်တာနဲ့အသားကုန်ကြုံးဆော်ပြီလေ။မီ့ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ဆိုဖာစောင်းဘက်လျှောတိုက်ကလေးဆွဲလာပြီး၊ ပေါင် ၂ ချောင်းကိုဖြဲ တွန်းတင်လို့ဆွဲကားလိုက်တယ်၊
ဆိုဖာစောင်းမှာသမီးရဲ့တင်ပါးဆုံလုံးလုံးလေးကိုတင်ပြီးသမီးရဲ့ခြေထောက် ၂ ချောင်းကိုပုခုန်းပေါ်တင်ပြီးထမ်းလိုက်တယ်။ပြီးတော့မှခပ်စိစိလေးဖြစ်သွားတဲ့သမီးရဲ့စောက်ပတ်ဝလေးကိုသူ့ဒစ်ပြူးပြူးကြီးနဲ့တေ့ချိန်ပြီးဆောင့်သွင်းချလိုက်ပြန်တယ်။
ဇွိ..ဖျစ်..ဖောက်..
"အာ့..ဖေဖေ.."
မီက ရုတ်တရက်မို့တစ်ချက် 'အာ့' ကနဲညည်းလိုက်ပေမယ့် အလျင်ရနေပြီဖြစ်လို့ မျက်လုံးလေးတွေမှတ်ပြီးဆက်ခံနေတယ်။အခုဦးသန့်ဇင်က ပေါင် ၂ ချောင်းပခုံးထမ်းပြီးအားရပါးရအဟုန်ပြင်းပြင်းနဲ့ဆောင့်ပြီလေ။
ဖန်း...ဖန်း...ဖန်း...ဖတ်..ဖတ်..ပြိ..ပြိ..ဖွတ်..
"အာ့..အာ့..အာ..ဟင့်..အာ့"
မီ့ရဲ့ညည်းသံလေးတွေလဲ အဆက်မပြတ်ထွက်လာတယ်။အရည်တွေကလဲရွှဲထွက်လာပြီ၊ သွေးစလေးတွေလဲပျောက်သွားပြီ။ လိုးရတာလဲအထာကျလာပြီ။ဖိုမသဘာဝပဲလေ၊ ၂ ဦးသဘောတူလိုးကြမှတော့လိုးလို့သေသွားတယ်ဆိုတာမှမရှိတာ၊မီလဲအရွယ်ရောက်ပြီဖြစ်တဲ့မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်မို့၊ သူ့အဖေလီးဘယ်လောက်ကြီးကြီး၊ဆော်သာဆော်၊ သေတောင်မအော်ဘူးဆိုတဲ့အခြေအနေရောက်သွားပြီလေ။သားအဖ ၂ ယောက်စိတ်တူကိုယ်တူ လိုးနေ၊ဆော်နေကြတော့သည်။
ခဏကြာတော့....
"လိုးလို့ကောင်းလိုက်တာမိန်းမရာ၊ နဲနဲလောက်ပိုဇေရှင်ပြောင်းရအောင်လား၊ မိန်းမအပေါ်ကနေမွှေ့ပေး"
"ဘယ်လိုမွှေ့ပေးရမှာလဲ၊ သူများနားမလည်ဘူး"
ယောက်ျားကအောက်ကပက်လက်အိပ်ပေးမယ်လေ။ မိန်းမကအပေါ်ကတက်ခွပြီးလုပ်ဖို့..."
"ဟွန့်..တခါမှမှမလုပ်ဖူးတာကို..ဒါပေမယ့်ဖေကြီးလိုချင်စမ်းကြည့်မယ်လေ..အွန်းး…ဖေကြီးလီးကိုအရင်ချွတ်ပစ်လိုက်ရမှာလား.."
"မလိုပါဘူး.. အချိန်ကုန်တယ်၊ ဖီလင်ပျက်တယ်၊ ဖြေးဖြေးလေးကြွလိုက်၊ အသာလေးမပြီးအပေါ်ပြောင်းထိုင်လိုက်..အဲ..အဲ..မကျွတ်စေနဲ့....ယောက်ျားပွေ့ပြီးမပေးမယ်၊ ကြမ်းပေါ်ကိုလျောဆင်းလာခဲ့..အဲ့လို...ရပြီ..ရပြီ..မိန်းမရေ၊ ဖိပြီးမွှေ့တော့.."
ဦးသန့်ဇင်ကလီးကိုမချွတ်ပဲ၊ သမီးမီကို အသာလေးပွေ့မလာလိုက်ပြီးဆိုဖာဘေးကြမ်းခင်းကော်ဇောပေါ်ပက်လက်လှန်လိုက်တော့ မီကအပေါ်ကပါလာပြီးခွရက်ကလေးဖြစ်သွားတယ်။
"ကဲ..ချစ်ကလေး..စတော့.."
"အာ့ဆို ဖေပြောတဲ့အတိုင်း မီလုပ်တော့မယ်နော်..အာ့..အားးးးး"
ကျွိ..ဖျစ်..ဖျစ်..ဗြစ်..
မီက ၁၇ နှစ်ရွယ် အဆီအသားသိပ်မတက်သေးသော အပျိုစင်ရွယ်လေးမို့ သွယ်သွယ်လျလျလေးဟုဆိုသော်လည်း၊ချွတ်လိုက်တော့လည်းမနဲလှပါ၊ အပျိုသွေးကောင်းတုန်းအချိန်သူ့အချိုးနှင့်သူဖွံ့ထွားသောခန္ဓာကိုယ်လေးနှင့်ဖြစ်သည်။ဒါကြောင့်မီ့ဖင်ဆုံလေးမှာလည်းလုံးကားပြီးဖွံ့ထွားနေသည်လေ။မီကအားပါပါနှင့်ဖိချလိုက်တော့ တဖျစ်ဖျစ်နှင့်ဒုတ်ဒုတ်ထိဝင်သွားတော့၏။
"အားးး ရှစ်...."
ကောင်းလိုက်တဲ့ဖီလင်နဲ့အရသာ.. ဦးသန်ဇင်ပါးစပ်ဟညည်းတွားပြီးသမီးလတ်ပေးသောအရသာကို ပြည့်ပြည့်၀၀ခံစားနေလိုက်တယ်။
"အိုးးး ကျွတ်ကျွတ်...ဖေ..ဟင့်..ယောက်ျားဟာကြီးက အထဲထိဝင်သွားတာ နင့်ခနဲပဲ..အု..အားးး ဟားးးး"
မီက အရိုင်းလေးပေမယ့်သိပ်သင်ပေးစရာမလိုပါဘူး..၊ သဘာဝကဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို အလိုလိုညွှန်ပြသလိုဖြစ်နေလို့၊အော်တိုပဲလှုပ်ရှားမှုတွေကသွားနေတယ်။ ဖင်ကြီးကိုသူ့အဖေလီးပေါ်တဖတ်ဖတ်နဲ့ဆောင့်ဖိလိုးလိုက်၊ဖင်အဆုံးထိုင်ချပြီး စောက်ပတ်ဝနဲ့လဥကြီး ၂ လုံးထိအောင်ကပ်ကြိတ်ပြီးစကောဝိုင်းမွှေ့လိုက်နဲ့အားရပါးရအသားကုန်ကြဲနေပြီ..။ခေါင်းလေးကလဲမော့လို့ အံလေးကြိတ်ပြီးခေါင်းကိုဘယ်ပြန်ညာပြန်ခါပြီးနေနေလိုက်သေးတာ၊ ဆံပင်လေးတွေကဖွာလန်ကြဲလို့..။
မနက်ကကျောင်းသွားတုန်းကသေသေသပ်သပ်လေးစည်းထားတဲ့ဆံပင်က ဘယ်တုန်းထဲကပြေသွားသည်မသိတော့…။ဘရာလေးကျွတ်သွားကထဲကခပ်အိအိလေးကျလာတဲ့ နို့လေး ၂ လုံးက အခုတော့သူမမြင်းခုန်ခုန်ခွပြီးစီးနေတော့၊သူမခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားယိမ်းနွဲ့မှုနဲ့အတူ ဘယ်ညာရမ်းခါလို့နေတယ်။လီးကအဖုတ်နဲ့ကပ်အမွှေ့ခံနေရလို့ဆိမ့်ပြီးသွေးကြောတွေတဖျစ်ဖျစ်၊တဖြင်းဖြင်းနဲ့ဆိမ့်တက်နေရတဲ့ကြားထဲ၊မျက်စိရှေ့မှာနို့လုံးလေးတွေက ကပြနေတော့ ဦးသန့်ဇင်မနေနိုင်တော့ပဲ သူ့လက်ကြီးတွေနဲ့လှမ်းဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး အားရပါးရညှစ်နယ်ကစားတော့တယ်။
သမီးရဲ့ဆောင့်ချလာချက်တွေကိုလဲ လီးကြီးကိုကော့ကော့တင်ပြီးတုန့်ပြန်ပေးတယ်။နို့ကိုညှစ်နေတဲ့လက်တွေကလဲတလှည့်စီ သမီးမီရဲ့ဖင်လုံးကြီးတွေကိုပြောင်းညှစ်ပြီးနယ်နေပြန်တယ်။ဖင်ကိုခပ်ကြမ်းကြမ်းညှစ်ပြီး တစ်ချက်တစ်ချက်၊ ဖင်လုံးလေးကိုအားနဲ့ခပ်ဆတ်ဆတ်ရိုက်ပေးတယ်၊ ဖင်ဖြူဖြူလေးတောင်ရဲတက်လာတယ်။
ပုံမှန်အတိုင်းဆိုအဲ့ဒီရိုက်အားကတော်တော်နာမှာဖြစ်ပေမယ့် ကာမဆိပ်တွေတက်ပြီးဏှာထန်နေပြီဖြစ်တဲ့မီတစ်ယောက်ကတော့ နာရမှန်းမသိတော့ဘူး၊ စိတ်တွေပိုလို့သာကြွလာရတယ်။ မီတစ်ယောက်သူ့အဖေပေါ်မှာဒုန်းစိုင်းစီးနေပြီ။
ဦးသန့်ဇင်တစ်ယောက် သူ့အပါ်မှာခွလိုးနေတဲ့ ရမ္မက်သွေးအပြည့်နဲ့ရဲတွတ်နေတဲ့လှပတဲ့မျက်နှာလေးကိုကြည့်နေမိတယ်။အခုသူ့သမီးအလတ်မလေးမီက သမီးအကြီးမနောက်လိုက်ပြီး၊ သူ့မယားလုံးလုံးဖြစ်နေပြန်ပြီပဲ။သူ့သမီးရဲ့စောက်ပတ်ရဲရဲလေးက၊ သူ့လီးကြီးကိုငုံပြီးမွှေ့လိုက်ဆောင့်လိုက်လုပ်နေတာများအရည်ဖြူဖြူပျစ်ပျစ်တွေတအိအိစိမ့်ကျလာပြီး၊ သားအဖ ၂ ယောက်စလုံးရဲ့ လမွှေး၊စောက်မွှေးအုံတွေမှာ ပေပွပြီးစေးထန်းနေတော့တာပဲ။
"အူးးးး အားးး ရှီးးး "
ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်..ဗြစ်..ပလစ်..
"အိုးးး ဖေ..ဖေရယ်..ဖေကြီး...မီ့ယောက်ျား..မီမရတော့ဘူး..ထွက်..ထွက်ကုန်တော့မယ်ထင်တယ်.."
"ယောက်ျားလဲပြီးတော့မယ် မိန်းမရေ...၊မိန်းမစောက်ပတ်ထဲမှာပဲထုတ်လိုက်တော့မယ်နော်.. ရမလားး ဖေ့ချစ်လေး.."
"အင်းးး ဟင့်..ဟင့်..ဖေ့သဘော..ပြီးချင်ကြိုက်သလိုပြီးပစ်လိုက်... မီတော့ထိမ်းမနိုင်တော့ဘူး..."
"အားး ဟားးး ဟားးး...ဖာ့ခ်..ပြီးပြီ.. ရော့..ယူသွားတော့ ကိုကြီးမိန်းမ၊ ကိုကြီးလရည်တွေယူလိုက်တော့.."
အိုးးး မိန်းမလဲပြီးပြီ..ဖေ..၊ ဖေကြီးအရည်တွေ မီ့စောက်ပတ်ထဲဝင်ကုန်ပြီ...၊ အားးး ဟားး မီလဲထွက်ကုန်ပြီ.. ဟင့်..ဟင့်.."
၁၇ နှစ်ရွယ်ကျောင်းသူပျိုမလေးမီတစ်ယောက်၊ သူမရဲ့မွေးသဖခင်ကြီး ဦးသန့်ဇင်ရဲ့ ရင်အုပ်ကျယ်ကြီးပေါ်ကိုအားအင်ကုန်ခမ်းစွာနဲ့ အရုပ်ကြိုးပြတ်မှောက်ရက်ကလေးပုံကျသွားရပြီ။သူမစိတ်ထဲမှာတွေးနေမိတာကတော့၊ သူမရဲ့အခုလေးတင်ပြီးစီးခဲ့တဲ့အတွေ့အကြုံဟာ၊သူမရှာဖွေနေတဲ့၊ သူမဘဝရဲ့ပျော်ရွှင်သာယာမှုအရှိဆုံးအခြေအနေဆိုတာပါပဲ၊သူမ ဒီပျော်ရွှင်သာယာမှုမျိုးကိုအစဉ်မပြတ်၊ နေ့စဉ်ရက်ဆက်၊ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးရချင်နေမိတယ်။
ပြီးတော့ အိမ်ထဲက သူမချစ်တဲ့မိသားစုတစ်စုလုံးကိုလဲသူမလိုပဲ အားလုံးဒီသာယာပျော်ရွှင်မှုမျိုးတန်းတူရည်မျှ ခွဲဝေခံစားစေချင်တယ်လေ။
အင်း.. အိမ်ထဲမှာ သူမအခုလေးတင် ရခဲ့တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုမျိုး မရသေး၊ မကြုံသေးတာ ဘယ်သူများကျန်ဦးမလဲ...???
(ပြီးပါပြီ)
ကျေးဇူးတင်ပါ၏
လမင်းကြီး